Милијардерите си заминуваат од Британија: Со нив „се селат“ 120 милијарди фунти

Велика Британија се соочува со необичен одлив кој не се мери со бројот на луѓе, туку со милијарди фунти. Дел од најбогатите жители во последните две години решија да ја напуштат земјата, избирајќи нови домови во Швајцарија, Обединетите Арапски Емирати, Монако и Грција. Вкупното богатство на милијардерите што заминале откако лабуристите дојдоа на власт се проценува на околу 120 милијарди фунти, според анализа базирана на податоците од индексот на милијардери на „Блумберг“.

Иако преселувањето на еден милијардер не значи дека целото негово богатство физички ја напушта британската економија, трендот предизвикува загриженост поради потенцијалното влијание врз даночните приходи. Кај луѓето со огромни приходи и имот, промената на даночната резидентност може да има значително влијание врз сумите што државата ги собира. Токму затоа заминувањето на дел од британската финансиска елита добива и пошироко економско значење.

Во центарот на промените е британската даночна политика кон богатите жители со приходи и имот во странство. Особено внимание привлече промената на таканаречениот „недомицилен“ статус, кој со години им овозможуваше на одредени богати жители поповолен даночен третман за приходите остварени надвор од Велика Британија. Според наведените податоци, половина од групата богати поединци што ја напуштиле земјата го направиле тоа само неколку недели пред големите даночни промени да стапат во сила во април минатата година.

Новите адреси на британските супербогаташи не се случајни. Швајцарија одамна привлекува меѓународен капитал, додека Дубаи во последните години се наметна како еден од најважните центри за богати претприемачи и инвеститори. Монако традиционално е познат како место со голема концентрација на богатство, а на листата на дестинации сега се појавува и Грција.

Најбогатото име меѓу оние што заминале е индискиот челичен магнат Лакшми Митал. Неговото богатство се проценува на околу 31 милијарда фунти, а минатата година се преселил во Швајцарија и Дубаи. Само неговото богатство претставува повеќе од една четвртина од вкупните 120 милијарди фунти што им се припишуваат на милијардерите опфатени со анализата.

Од Велика Британија заминал и Шравин Бхарти Митал, чиј удел во семејното богатство се проценува на околу 18 милијарди фунти. Кога станува збор за вакви суми, одлуката за местото на живеење повеќе не е само приватно прашање. Даночните правила, условите за водење бизнис и третманот на меѓународниот капитал можат да имаат големо влијание врз изборот на земјата во која најбогатите сакаат да ја постават својата база.

Особено внимание предизвика одлуката на Крис Рокос, основач на хеџ-фонд и милијардер со богатство проценето на околу три милијарди фунти, да се пресели во Грција. Во неговиот случај интересот не произлегува само од големината на богатството, туку и од данокот што досега го плаќал во Велика Британија. Само минатата година, според наведените податоци, Рокос платил околу 330 милиони фунти данок.

Таа сума го ставила на третото место меѓу најголемите поединечни даночни обврзници во Велика Британија, според „Сандеј тајмс“. Токму неговиот пример најдобро ја покажува дилемата со која се соочува британската влада. Повисокото оданочување на најбогатите може да донесе поголеми приходи доколку тие останат во земјата, но доколку дел од нив ја променат даночната резидентност, државата ризикува да изгуби даночни обврзници кои поединечно уплаќаат стотици милиони фунти.

Сепак, од самото заминување на милијардерите не може автоматски да се заклучи дека даночните промени се единствената причина за секоја преселба. Луѓето со меѓународни компании и инвестиции можат да избираат место на живеење според повеќе критериуми, од деловните интереси до семејните и личните причини. Но временското совпаѓање на дел од преселбите со промените во британскиот даночен систем неизбежно ја отвори дебатата за конкурентноста на земјата како место за најбогатите жители.

За Лондон прашањето е особено чувствително. Градот со децении ја гради својата позиција како еден од најголемите светски финансиски центри и место каде се концентрира огромен меѓународен капитал. Доколку заминувањето на богатите жители продолжи, дебатата повеќе нема да се води само околу тоа колку данок треба да плаќаат милијардерите, туку и како да се спречи нивното целосно преселување во други финансиски центри.

Од другата страна се Швајцарија, Дубаи, Монако и други дестинации што се натпреваруваат за истата група луѓе. За нив пристигнувањето на милијардери значи потенцијално повеќе инвестиции, трошење, недвижности и деловни активности. Во свет во кој капиталот може релативно лесно да ги преминува границите, даночната политика станува дел од меѓународната конкуренција за најбогатите поединци.

Бројката од 120 милијарди фунти затоа е повеќе од впечатлив збир на лични богатства. Таа покажува колкав капитал контролира групата луѓе што решиле да ја напуштат Велика Британија во релативно краток период. Доколку трендот продолжи, британските власти ќе треба да најдат рамнотежа меѓу желбата најбогатите да плаќаат поголем даночен придонес и потребата земјата да остане доволно привлечна за тие воопшто да останат нејзини даночни резиденти.