Четири децении работа во Германија за 1.100 евра пензија: што навистина останува по животот во странство?

За многу луѓе од Балканот, заминувањето во Германија е поврзано со една голема надеж – со децении работа во странство да се обезбеди подобар живот, финансиска сигурност и пристојна старост. Но, што се случува кога по 40 години работа ќе дојде време за пензија? Дали износот што ќе го добива човекот е доволен за да се каже дека целиот труд и животот поминат во странство навистина се исплателе?

Токму ова прашање предизвика голема дискусија меѓу Балканците кои живеат и работат во Германија. Поводот била објава во една од групите на социјалните мрежи, во која член поставил едноставно, но провокативно прашање: дали вреди човек да работи 40 години во Германија, да ја дочека 67-та година и потоа да добива пензија од околу 1.100 евра?

Прашањето веднаш предизвикало бројни реакции. Коментарите покажале дека одговорот не е толку едноставен, бидејќи за едни пензијата е само еден дел од целата финансиска слика, додека за други таа е главниот показател дали децениите поминати во странство се оправдале.

„Работиш 40 години во Германија, чекаш да наполниш 67 години и потоа добиваш пензија од 1.100 евра. Вреди ли да си ја кршиш кичмата во туѓина?“, прашал еден од членовите.

Дел од учесниците во дискусијата веднаш посочиле дека не е правилно целата пресметка да се сведе само на износот на пензијата. Според нив, треба да се земе предвид и колку човек можел да заработи во текот на работниот век, колку успеал да заштеди и што направил со заработените пари.

За многумина токму можноста за штедење е една од најголемите причини поради кои заминуваат во Германија. Иако животот таму е поскап, повисоките приходи можат да овозможат дел од заработката да се тргне настрана за иднината.

Една од учесничките во расправата напишала дека дури и ако пензијата не е особено висока, човекот во Германија во текот на работниот век има можност да создаде заштеда. Според неа, на Балканот многу луѓе не само што не успеваат да заштедат, туку понекогаш мораат да земаат кредити за да ги покријат основните трошоци.

Други коментатори потсетиле дека тешката работа не е ограничена само на странство. И во земјите од регионот многу луѓе работат напорно, но за значително пониски плати. Од таа перспектива, според нив, поважно е да се гледа што човекот успеал да создаде во текот на целиот работен век, а не само колку ќе му биде месечната пензија.

Посебно внимание во дискусијата привлекло прашањето за недвижностите.

Многу луѓе кои со години работат во Германија дел од заработката ја вложуваат во куќи, станови или земјиште во своите родни места. За нив, имотот е еден вид дополнително осигурување за староста, а често и план за животот по пензионирањето.

Токму затоа, пензија од 1.100 евра може да има сосема различно значење зависно од тоа каде живее пензионерот и дали има сопствен дом.

Ако човекот остане во Германија, каде што треба да плаќа кирија, сметки, храна, осигурување и други трошоци, таков приход може да биде прилично ограничен. Но, ако се врати во родниот крај и веќе има сопствена куќа или стан, истите 1.100 евра можат да овозможат значително поудобен живот.

Токму поради тоа, еден од коментаторите оценил дека по пензионирањето најисплатливо може да биде враќањето во матичната земја, особено за оние кои во текот на работниот век успеале да го решат станбеното прашање.

Но, не сите се согласуваат дека недвижностите се најдобро решение.

Во дискусијата се појавила и идејата луѓето уште додека работат да создаваат дополнителен извор на приходи, наместо целосно да се потпираат на државната пензија. Како една од можностите биле споменати становите за изнајмување.

Наместо сите заштеди да се вложат во голема куќа во родното место, дел од коментаторите советуваат да се размислува и за недвижност која може да носи редовен приход од кирија.

Сепак, и оваа стратегија има свои ризици. Купувањето стан со кредит подразбира редовна отплата и камата, а приходот од изнајмување не е секогаш сигурен. Можно е имотот да биде празен одреден период, а постојат и трошоци за одржување, поправки, даноци и други обврски.

Затоа недвижноста може да биде добра инвестиција, но сама по себе не е гаранција за финансиска сигурност.

Целата расправа всушност отвора едно многу пошироко прашање: дали човек треба да се потпира само на државната пензија по четири децении работа?

За дел од луѓето одговорот е негативен. Според нив, уште во текот на работниот век треба да се создаваат заштеди, имот или дополнителен приход. На тој начин пензијата станува само еден од неколкуте извори на финансиска сигурност.

Во спротивно, човек може да стигне до пензија со редовен приход, но без заштеда, без недвижност и без дополнителен извор на пари.

И токму тука се наоѓа суштината на целата дискусија. Прашањето не е само дали 1.100 евра се доволни за живот. Вистинското прашање е што човек успеал да создаде во текот на 40 години работа.

Некој можеби со работа во Германија успеал да купи стан, да изгради куќа, да заштеди значителна сума или да им обезбеди подобар живот на своите деца. За него, пензијата од 1.100 евра можеби е само еден дел од целокупната финансиска сигурност.

Друг, пак, можеби поминал четири децении работејќи тешка работа, без да успее да создаде поголема заштеда или имот. Во таков случај, пензијата станува многу поважна, а прашањето дали жртвата била вредна добива сосема поинаква тежина.

Голема улога има и местото каде што човек планира да ја помине староста. Трошоците за живот во Германија и на Балканот значително се разликуваат. Пензија која едвај покрива основни трошоци во Германија може да има многу поголема вредност во земја со пониски животни трошоци, особено ако пензионерот има сопствен дом.

Но, финансиската пресметка не е единствената. За многу иселеници, годините поминати во странство значат и оддалеченост од семејството, роднините и пријателите. За други, токму заминувањето било единствениот начин да обезбедат подобра иднина за своите најблиски.

Затоа невозможно е со една бројка да се измери дали 40 години работа во Германија се исплателе.

Платата, заштедите, недвижностите, пензијата и дополнителните приходи се само делови од една многу поголема слика. Одлуката каде ќе се живее по пензионирањето исто така може целосно да ја промени финансиската пресметка.

На крајот, прашањето „Дали вреди?“ нема ист одговор за секого. За еден човек, четири децении работа во Германија може да значат финансиска стабилност, сопствен дом и обезбедена старост. За друг, тоа може да значи години поминати далеку од дома за приход кој на крајот не ги исполнува очекувањата.

Едно, сепак, е јасно: пензијата не треба да биде единствената мерка за тоа дали животот и работата во странство биле успешни.

Многу поважно е што човекот успеал да направи со заработеното во текот на тие четири децении – колку заштедил, дали стекнал имот, дали има дополнителни приходи и, пред сè, каде и како сака да живее кога ќе престане да работи.

По 40 години работа, пензијата можеби е само последната ставка во целата пресметка. Вистинската вредност на тие децении се гледа во она што останало зад човекот.