Кина ја менува стратегијата: Автомобилските гиганти забрзано купуваат производствени капацитети во Европа

Кинеските автомобилски компании сè посериозно се подготвуваат производството да го приближат до европските купувачи. Наместо автомобилите во најголем дел да пристигнуваат од Кина, производителите забрзано разгледуваат фабрики низ Европа кои би можеле да ги преземат, реконструираат и за релативно кратко време да ги претворат во производствени центри.

Трката добива на интензитет во период кога Европа подготвува построги правила за локалната содржина и сака поголем дел од производството во стратешките индустрии да остане на континентот. За кинеските производители тоа значи дека присуството на европскиот пазар повеќе нема да зависи само од конкурентната цена на автомобилите, туку и од способноста дел од производството да го организираат во самата Европа.

Колку е голем интересот покажува и изјавата на Алфредо Алтавила, консултант на BYD, кој за Ројтерс објаснил дека при посетите на различни европски локации постојано наидува на претставници на конкурентските автомобилски компании. Практично, повеќе кинески производители истовремено ги разгледуваат можностите што ги нуди европската автомобилска индустрија.

Најголем интерес има за фабрики во кои веќе се произведувале или склопувале автомобили. Причината е едноставна – преземањето и приспособувањето на постоечки погон може да биде значително побрзо од изградбата на целосно нова фабрика, процес што бара многу повеќе време, инвестиции и административни процедури.

Таквите локации можат да имаат уште една важна предност. Дел од потребната инфраструктура веќе постои, а во регионите со долга автомобилска традиција може да има и квалификувана работна сила и развиена мрежа на добавувачи. Сепак, конечната исплатливост зависи од состојбата на конкретниот погон и од сумата што ќе биде потребна за негово приспособување кон новото производство.

За BYD, меѓу најинтересните опции во моментов се Шпанија и Франција. Според Алтавила, една од причините е достапноста на соодветни фабрички капацитети, како и условите под кои тие би можеле да бидат преземени. Следниот чекор е да се утврди колку би чинела реконструкцијата и дали конкретната инвестиција би била економски оправдана.

Потрагата, сепак, не е ограничена само на овие две земји. Алтавила посочил дека посетува фабрики низ Европа, а по престојот во Торино планирал да замине и во Англија за да разгледа уште една потенцијална локација. Неговата забелешка дека претставниците на кинеските производители „ќе се среќаваат на аеродромите“ добро ја опишува конкуренцијата што се создава околу достапните европски производствени капацитети.

За кинеските компании времето станува важен фактор. Доколку можат да преземат постоечка фабрика и релативно брзо да започнат со производство, ќе бидат во подобра позиција да се приспособат на новата европска индустриска политика отколку ако почнат со изградба на погон од нула.

Во позадина на оваа трка се европските напори за зајакнување на домашното производство. Европската комисија преку новите индустриски правила сака поголем удел од производите и компонентите во стратешките сектори да се создава во Европа, а автомобилската индустрија е еден од секторите во кои прашањето за локалното производство станува особено важно.

За кинеските производители ваквата политика претставува нов предизвик, но истовремено и причина уште посилно да се вкоренат на европскиот пазар. Наместо Европа да ја гледаат само како извозна дестинација, сè повеќе компании ја разгледуваат како место каде што автомобилите за европските купувачи ќе бидат и произведувани.

Тоа може постепено да ја промени и природата на конкуренцијата со традиционалните европски автомобилски компании. Кинеските брендови во последните години го зголемуваат присуството со електрични и електрифицирани модели, а локалното производство би им овозможило уште подиректно да се натпреваруваат на пазарот на кој со децении доминираат европските производители.

Истовремено, интересот за веќе изградени фабрики може да отвори нова перспектива за европските автомобилски региони во кои постојат недоволно искористени производствени капацитети. Погон што за една компанија повеќе не е дел од долгорочните планови може да стане основа за европското ширење на друг производител.

Трката затоа не е само за тоа кој ќе продаде повеќе автомобили во Европа, туку и кој навреме ќе обезбеди фабрики, работна сила и производствена инфраструктура. Кинеските автомобилски компании очигледно веќе се подготвуваат за пазар во кој ознаката „произведено во Европа“ би можела да стане многу поважна отколку што беше досега.