Сè повеќе луѓе плаќаат за нешто што некогаш било бесплатно: Алгоритми сега „пронаоѓаат“ пријатели

Пријателствата некогаш се создаваа спонтано – во училиште, на факултет, на работа, во маало или во омиленото кафуле. Денес, за сè поголем број возрасни луѓе, запознавањето нови лица станува сериозен предизвик. А таму каде што се појавува проблем, брзо се појавува и пазар.

Во Велика Британија веќе се развиваат платформи кои ветуваат дека ќе им помогнат на луѓето да го прошират својот круг на пријатели. Наместо апликациите да бараат партнер за романтична врска, овие сервиси користат алгоритми за да поврзат луѓе според нивните интереси, навики, животен стил и карактер.

Некои од нив одат и чекор понатаму. Корисникот не мора сам да избира каде ќе оди или со кого ќе се запознае. Алгоритмот може да предложи конкретен настан и група луѓе со кои би можел да има најмногу заеднички теми.

Целата идеја звучи како своевиден „Tinder за пријателства“, но зад неа стои многу посериозен општествен феномен – растечкото чувство на осаменост.

Според податоците од британската статистика, околу 40 отсто од луѓето на возраст од 16 до 29 години се чувствуваат осамено секогаш, често или барем повремено. Промените во начинот на работа и живеење дополнително го продлабочуваат проблемот.

Работата од далечина го намали бројот на секојдневни контакти со колегите, додека традиционалните места каде што луѓето спонтано се запознаваа постепено ја губат својата улога. Така се создава празнина која новите платформи се обидуваат да ја пополнат.

Компаниите како Cliq, PLY и Agora го градат својот бизнис токму околу оваа потреба. Корисниците внесуваат информации за себе, а системите потоа се обидуваат да пронајдат луѓе со кои би можеле да имаат заеднички интереси и потенцијал за пријателство.

Но ова не е бесплатна услуга.

PLY, на пример, нуди членство кое може да чини речиси 20 фунти месечно, додека кај подолгорочните претплати цената може да биде пониска. Во замена, корисниците добиваат пристап до организирани настани и можности за запознавање нови луѓе.

Основачите на овие платформи сметаат дека членарината има и друга функција. Кога корисникот плаќа, поголема е веројатноста сериозно да се појави на настанот и активно да учествува. Така цената не служи само како начин за заработка, туку и како своевиден филтер за корисниците.

Други платформи комбинираат месечна претплата со дополнително плаќање за конкретни настани. Agora, според сопствените податоци, во изминатите две години организирала стотици настани преку кои биле создадени бројни нови познанства и пријателства.

Сепак, компаниите не можат да го продадат она што најмногу го бараат корисниците – гарантирано пријателство.

Она што навистина го продаваат е можноста тоа пријателство да се случи.

Корисникот плаќа за организирана средба, внимателно избрана група луѓе, заедничка активност и, можеби најважно, за отстранување на непријатноста што доаѓа со обидот сам да започне разговор со целосно непознати луѓе.

Токму тука се крие и најинтересниот дел од новиот бизнис модел. Технологијата повеќе не се обидува само да ни каже кој филм да го гледаме, која песна да ја слушаме или што да купиме. Сега алгоритмите се обидуваат да проценат и со кого би можеле да станеме пријатели.

Тоа отвора и сериозно прашање: дали човечката потреба за дружење станува нов производ?

За едни, ваквите платформи се практично решение за современиот начин на живот. За други, идејата дека треба да плаќаме за нешто толку природно како пријателството изгледа прилично чудно.

Сепак, побарувачката покажува дека проблемот постои. Ако луѓето имаат сè помалку можности спонтано да создаваат нови пријателства, не е изненадување што некој ќе се обиде да ја претвори таа празнина во бизнис.

И токму тука се појавува парадоксот. Основачите на некои од овие платформи велат дека нивната крајна цел е свет во кој вакви услуги повеќе нема да бидат потребни. Но додека начинот на кој работиме, живееме и се дружиме продолжува да се менува, пазарот на организирани пријателства би можел само да расте.

По апликациите што ја променија љубовта, можеби следната голема дигитална индустрија ќе биде онаа што ќе се обиде да го промени начинот на кој ги наоѓаме пријателите.

Прашањето е само колку би биле подготвени да платиме за некој што можеби, во некое друго време и на некое друго место, едноставно ќе го сретневме случајно.