Работата ви го уништува расположението? Еве како да дознаете дали навистина треба да си заминете

За многу луѓе работниот ден започнува со одбројување до неговиот крај. Алармот ѕвони, следуваат утринското кафе и патувањето до работа, а потоа повторно истите обврски, истите лица и истото чувство дека времето минува премногу бавно. Кога оваа рутина ќе стане секојдневие, незадоволството лесно може да прерасне во сериозна одбивност кон работата.

Но, иако првата реакција можеби е да се напушти работното место, експертите советуваат одлуката да не се носи во момент на лутина или исцрпеност. Наместо тоа, прво треба да се утврди што точно е проблемот и дали постои начин тој да се реши.

Најважно е да си одговорите на едно едноставно прашање: што конкретно ве прави незадоволни? Дали проблемот е ниската плата, односот со претпоставениот, колегите, работното време, преголемиот обем на обврски или, пак, самата професија?

Разликата е значајна. Некогаш човек може да има впечаток дека му е преку глава од целата професија, а вистинскиот проблем всушност да биде лошиот однос со претпоставениот, неподносливиот распоред или недостатокот на слободно време. Ако причината се идентификува, многу полесно е да се размислува за решение.

Добро е да се направи и чекор назад и да се размисли зошто работата некогаш била прифатлива, а денес повеќе не е. Можеби се промениле условите, се зголемиле обврските, исчезнала можноста за напредување или едноставно човекот со текот на времето сфатил дека сака нешто поинакво.

Ако проблемот е конкретен и постои можност да се промени, следниот чекор може да биде разговор со претпоставениот. Таквиот разговор не треба да биде закана или ултиматум, туку обид отворено да се посочи проблемот и да се предложи можно решение.

Во некои случаи, промената на тимот, работните задачи, распоредот или позицијата во истата компанија може значително да ја подобри ситуацијата. Ако директниот претпоставен не е личност со која може да се разговара, можно е проблемот да се отвори пред друг одговорен човек во организацијата.

Сепак, понекогаш станува јасно дека работата едноставно повеќе не одговара и дека нема реален начин условите да се подобрат. Тогаш е време да се размислува за промена, но повторно без избрзани потези.

Особено важно е да се земе предвид финансиската сигурност. Редовната плата е причина поради која многу луѓе остануваат на работа и покрај незадоволството. Затоа, ако околностите дозволуваат, многу посигурна стратегија е новото работно место да се бара додека сè уште постои старото.

Тоа значи ажурирање на биографијата, следење на огласите, разговори со луѓе од професијата и реална проценка на можностите на пазарот на трудот. Добро е однапред да се провери какви плати и услови нудат другите работодавачи, наместо отказот да биде првиот чекор во потрагата по нова работа.

Покрај незадоволството, внимание треба да се посвети и на тоа како работата влијае врз целокупното функционирање. Постојаната исцрпеност, губењето мотивација и чувството дека работата целосно ве троши не треба да се игнорираат. Долготрајниот стрес на работното место може да придонесе за прегорување, состојба која се поврзува со хроничен работен стрес со кој не се управувало успешно.

Затоа не постои универзален одговор на прашањето дали треба да се издржи или веднаш да се даде отказ. Најразумно е прво да се утврди што точно не функционира, потоа да се провери дали може да се поправи и, доколку не може, внимателно да се подготви следниот чекор.

Работното место не мора да биде доживотна одлука. Понекогаш доволен е разговор или промена на условите за повторно да се најде мотивација. А кога промената е неизбежна, најдобро е таа да биде резултат на добро испланирана одлука, а не на еден лош ден и момент на бес.