Во Кина се појави необична професија: Мијат садови и средуваат облека за да обучуваат роботи

Додека светот очекува роботите во иднина да ги преземат домашните обврски, во Кина се развива необична професија во која луѓето со часови ги повторуваат токму тие активности за да ги научат машините како да ги извршуваат. Миење садови, бришење маси, диплење облека и поместување предмети се дел од секојдневните задачи на работниците што учествуваат во обучувањето роботи со вештачка интелигенција.

Овие работници се познати како тренери на роботи, а нивната задача е да создаваат податоци преку кои машините ќе научат да ги имитираат човечките движења. Според South China Morning Post, интересот за ваквите работни места во Кина расте, особено меѓу невработените, студентите и луѓето што бараат дополнителен или флексибилен извор на приходи.

На прв поглед, работата изгледа едноставно. Вработените носат специјална опрема со сензори што ги регистрираат движењата на телото и рацете, додека тие извршуваат вообичаени активности. Секое движење се снима, обработува и претвора во податоци што потоа се користат за обучување роботи наменети за работа во домаќинства, продавници и индустриски објекти.

За ваквата работа се исплаќа месечна заработка од приближно 4.000 до 6.000 јуани, односно меѓу 600 и 900 долари. Дел од ангажираните работат за дневница од околу 18 долари, додека ноќните смени можат да бидат нешто подобро платени. Но зад овие износи се крие работа што бара голема издржливост и концентрација.

Четириесетгодишната Лиу Џун е една од луѓето што решиле да се обидат во оваа нова професија. Откако останала без работа во автомобилската индустрија, тешко наоѓала ново вработување, па прифатила ангажман во студио во Пекинг. Нејзиниот работен ден се состоел од постојано повторување движења, како поместување чаши, чистење површини и миење садови, додека специјални уреди ја регистрирале секоја активност.

Од работниците се барало дневно да создадат најмалку 160 примероци на движења, а најбрзите успевале да надминат и 260. Лиу раскажала дека некои домашни задачи ги повторувала и по 200 пати во текот на еден ден. Иако станува збор за активности што повеќето луѓе ги извршуваат без посебен напор, нивното непрекинато повторување предизвикувало значителен физички замор.

Слично искуство имал и 22-годишен студент од кинеската провинција Шанси, кој за време на летниот распуст заработувал снимајќи движења при диплење облека и чистење подови. По извесно време заклучил дека платата не е доволна за да го надомести физичкото и психичкото оптоварување. Според неговото искуство, монотонијата е еден од најголемите недостатоци на оваа работа.

Сепак, за дел од работниците можноста да работат од дома претставува значајна предност. Гуо Хонгјуан од провинцијата Џангсу поминува околу шест часа дневно извршувајќи едноставни домашни активности, како редење книги, бришење маси и преместување предмети. За тоа добива приближно 4.000 јуани месечно, а ваквиот ангажман ѝ овозможува полесно да ги усогласи работните и семејните обврски.

Обучувањето роботи преку човечки движења веќе не е ограничено само на затворени простории. Кинеската технолошка компанија Physen AI започнала соработка со комунално претпријатие за собирање податоци од работници што ги чистат улиците. Тие носат уреди што ги регистрираат нивните постапки за време на работата, вклучувајќи ги и реакциите на неочекувани ситуации во сообраќајот.

На овој начин, роботите не учат само како да извршат однапред зададено движење, туку добиваат информации за тоа како луѓето се приспособуваат на променливи услови. На пример, кога уличен чистач ќе забележи електричен велосипед што се приближува, неговата реакција може да стане дел од податоците преку кои роботите ќе учат побезбедно да функционираат во реална средина.

Развојот на оваа професија отвора и пошироки прашања за иднината на вработувањето. Од една страна, новата технологија создава работни места што до неодамна не постоеле и обезбедува можности за луѓе што потешко наоѓаат традиционално вработување. Од друга страна, самата природа на работата предизвикува загриженост, бидејќи работниците практично ги обучуваат машините што еден ден би можеле да ги заменат.

Токму оваа противречност предизвика различни реакции на кинеските социјални мрежи. Додека едни сметаат дека станува збор за нова можност за заработка, други предупредуваат дека технологијата постепено ќе ја намалува потребата од човечка работна сила во одредени професии.

Засега, сепак, роботите имаат потреба од човечко искуство за да ги совладаат и најобичните задачи. Она што за човекот е едноставно движење, како земање чаша или диплење маица, за машината претставува сложен процес што бара голем број примери и прецизни податоци.

Така, додека инженерите развиваат сè понапредни роботи, илјадници повторувања на секојдневните домашни обврски стануваат дел од процесот на нивното усовршување. Парадоксот е што луѓето денес добиваат плата за да ги научат машините како во иднина да работат наместо нив.