Соседот веќе слави, а кај вас голот допрва доаѓа: Зошто телевизискиот пренос доцни?

Сценариото им е добро познато на многу љубители на фудбалот. Натпреварот е во тек, акцијата на телевизорот сè уште се развива, а од соседниот стан одеднаш се слуша прослава. Неколку секунди подоцна топката завршува во мрежата и на вашиот екран.

На прв поглед изгледа нелогично. Можеби гледате на нов телевизор со одлична слика и брза интернет-врска, додека соседот користи многу постара опрема. Сепак, тој дознава за голот пред вас.

Причината најчесто не е телевизорот, ниту квалитетот на интернет-врската, туку начинот на кој телевизискиот сигнал стигнува до вашиот екран.

Разликата особено се забележува меѓу класичниот IPTV и поновите OTT услуги што работат преку отворениот интернет. Иако и двете технологии користат интернет-протокол, начинот на кој се доставува програмата значително се разликува.

Класичниот IPTV работи преку сопствената управувана мрежа на операторот. Сигналот не патува низ отворениот интернет на ист начин како содржините од стриминг-платформите. Операторот може да испраќа еден телевизиски поток до голем број корисници, а приемникот практично треба само да го преземе и да го прикаже.

Поради тоа доцнењето може да биде само неколку секунди и е поблиску до она кај класичното телевизиско емитување.

OTT системите функционираат поинаку. Апликацијата на паметниот телевизор или посебниот Android приемник ја презема програмата преку интернет, слично како што се гледа содржина на Netflix и други стриминг-платформи.

За филмови и серии таквиот систем функционира одлично. Неколку секунди разлика речиси никој нема да ги забележи. Кај спортските преноси, меѓутоа, секоја секунда може да биде важна.

Токму затоа понекогаш се случува известувањето на мобилниот телефон да го открие резултатот пред телевизорот. Апликацијата за спортски резултати испраќа известување дека е постигнат гол, порака пристигнува во групата на WhatsApp, а на телевизорот играчите сè уште ја градат акцијата.

Во таква ситуација мобилниот телефон практично станува извор на спојлери за натпревар што го гледате во живо.

Истата разлика може да се забележи и со радио-преносите. Радиокоментаторот понекогаш ќе го објави голот неколку секунди пред гледачот на интернет-телевизија да го види на екранот. Така технологија што постои со децении може да биде побрза од најновиот телевизор со слика во висока резолуција.

Објаснувањето се крие во начинот на кој OTT платформите ја подготвуваат и испорачуваат сликата.

Наместо еден непрекинат телевизиски сигнал, видеото се дели на повеќе мали сегменти што траат по неколку секунди. Тие патуваат преку мрежи за испорака на содржина, а уредот на корисникот собира дел од нив пред да почне со репродукција.

Кај стандардниот HLS, според изворот, сегментите можат да траат по шест секунди, а плеерот може однапред да собере три вакви делови. Причината е едноставна – создавање резерва што ќе спречи сликата да запре доколку интернет-врската накратко стане нестабилна.

Од техничка гледна точка, тоа е разумно решение. Подобро е филмот да продолжи непречено отколку сликата постојано да запира.

Кај фудбалски натпревар, сепак, токму таа резерва создава проблем. Додека системот собира доволно видео за стабилна репродукција, преносот постепено заостанува зад настанот што во тој момент се случува на стадионот.

Затоа може да се создаде доцнење од 15, 20, па и 30 секунди. За гледач на филм тоа практично нема значење, но за навивач кој слуша како соседите веќе го прославуваат голот разликата е огромна.

Тогаш се поставува прашањето зошто операторите сè повеќе преминуваат на OTT ако постарата технологија може да биде побрза при спортските преноси.

Одговорот е во практичноста и трошоците.

Една OTT платформа може да се користи на телевизор, мобилен телефон и компјутер. На операторот не му е потребна иста посебна инфраструктура како кај традиционалниот IPTV, а и самите уреди можат да бидат поевтини. Корисникот, од друга страна, добива модерно корисничко опкружување и можност содржината да ја гледа на повеќе уреди.

Во таа пресметка, доцнењето од дваесетина секунди можеби не изгледа како голем проблем. Но за спортот во живо тоа може целосно да го промени доживувањето.

Добрата вест е дека интернет-преносите не мора да бидат толку бавни.

Постојат технологии како LL-HLS и LL-DASH што користат значително помали делови од видеото и на тој начин го намалуваат времето што системот мора да го чека пред да ја прикаже сликата. Наместо доцнење од 15 до 30 секунди, тоа може да се намали на приближно две до пет секунди.

Некои европски оператори веќе работат во таа насока. Британски Sky со софтверска надградба на постојните уреди успеал да го намали доцнењето на спортски канал од околу 30 на приближно осум секунди, со што интернет-преносот се приближил до доцнењето кај сателитската телевизија.

BBC тестира слични решенија за iPlayer со цел интернет-преносот да се доближи до класичното емитување. Шпански ClicTV, пак, според изворот, успеал да го намали доцнењето од околу 50 на десет секунди.

Тоа покажува дека проблемот не е во самиот факт што телевизијата се пренесува преку интернет. Голем дел од разликата зависи од технологијата што операторот ја користи, должината на видео-сегментите и количината содржина што уредот ја чува како резерва пред да ја прикаже.

Затоа ниту најбрзиот интернет, ниту најновиот телевизор сами по себе не гарантираат дека први ќе го видите голот. Може да имате одлична интернет-врска и најсовремен екран, а сепак да бидете десетици секунди зад соседот што користи постар IPTV приемник.

Следниот пат кога од соседниот стан ќе слушнете прослава додека кај вас нападот сè уште трае, проблемот најверојатно не е во телевизорот. Едноставно, до двата екрана истиот натпревар стигнува по различен технолошки пат – а едниот е пократок од другиот.