Љубовта не функционира како алгоритам: Зошто апликациите можат да нè наведат на погрешен избор?

Совршена фотографија, добра професија, исти интереси и внимателно напишан профил. На прв поглед изгледа дека токму тоа треба да биде формулата за пронаоѓање партнер. Но начинот на кој денес избираме со кого ќе излеземе можеби има еден голем недостаток – човечката привлечност не функционира како пребарување производ според однапред зададени критериуми.

Апликациите за запознавање им овозможија на луѓето за многу кратко време да разгледуваат голем број потенцијални партнери. Истовремено, тие создадоа навика одлуката дали некој вреди да се запознае да се носи врз основа на неколку фотографии, краток опис и ограничен број информации.

Токму тука се појавува разликата меѓу дигиталниот избор и начинот на кој односите традиционално се развивале. Истражувањата на кои се повикува „Блумберг“ укажуваат дека луѓето не секогаш однапред знаат кои карактеристики навистина ќе им бидат важни кога ќе запознаат конкретна личност.

На хартија некој може да ги исполнува речиси сите критериуми, а средбата во живо да не создаде никаква посебна привлечност. Може да се случи и спротивното – човек што не одговара на замислениот „идеален профил“ да предизвика многу посилно чувство на блискост.

Тоа е затоа што привлечноста не се сведува само на возраст, образование, професија, изглед или заеднички интереси. Начинот на кој некој зборува, реагира, се шегува и комуницира тешко може да се претвори во податоци што алгоритмот ќе ги прикаже на екранот.

Особено интересно е прашањето колку време е потребно за да стане јасно дали меѓу две лица постои потенцијал за романтична врска. Според истражувањата наведени во текстот, чувствата на привлечност, уживање и емоционална поврзаност што се формираат до третиот состанок најчесто не се менуваат драматично подоцна.

Тоа не значи дека секоја успешна врска мора да започне со спектакуларна „искра“ уште во првите неколку минути. Но ако по неколку средби привлечноста и интересот остануваат многу ниски, чекањето тие одеднаш да се појават можеби нема да донесе резултат.

Од друга страна, идејата за компатибилност е многу посложена. Луѓето често пристапуваат кон апликациите со однапред создадена претстава за тоа каков партнер бараат. Возраст, висина, образование, професија, интереси и животни навики стануваат филтри преку кои огромен број луѓе се елиминираат уште пред да добијат можност за вистински разговор.

Таквиот пристап изгледа рационално, но човечките односи не се развивале на тој начин во најголемиот дел од историјата. Луѓето обично се запознавале преку заедничко опкружување, работа, пријатели или секојдневни активности, а впечатокот за другата личност се создавал постепено.

Токму времето можело да промени како некого го доживуваме. Карактеристики што не биле веднаш забележливи станувале поважни, додека некои особини што на почетокот изгледале пресудни подоцна можеле да изгубат значење.

Апликациите го менуваат овој процес. Наместо прво да запознаеме човек, а потоа да процениме дали ни одговара, тие често нè поттикнуваат прво да поставиме критериуми, а потоа да бараме личност што ќе се вклопи во нив.

Дополнителен проблем е огромниот избор. Кога пред корисникот постојано се појавува нов профил, лесно може да се создаде впечаток дека следната личност би можела да биде подобра. Наместо подолго да се посвети внимание на едно запознавање, секогаш постои можност едноставно да се продолжи понатаму.

Така изборот на партнер почнува да наликува на пребарување низ каталог. Малите несовршености стануваат причина за отфрлање бидејќи на екранот постојано се појавуваат нови алтернативи.

Но компатибилноста не мора да биде нешто што постои целосно оформено уште пред почетокот на врската. Дел од неа се создава преку заедничкото време, искуствата, комуникацијата и начинот на кој двајца луѓе се приспособуваат еден на друг.

Тука се судираат две различни логики. Апликацијата бара брза одлука – да или не. Човечките односи, пак, често бараат време за да се откријат карактерот, чувството за хумор, начинот на размислување и сите други детали што не можат да се соберат во неколку фотографии и краток опис.

Тоа не значи дека апликациите за запознавање се бескорисни. Нивната голема предност е што поврзуваат луѓе кои во секојдневниот живот можеби никогаш не би се сретнале. Проблемот се појавува кога алатката за запознавање почнува да го одредува и начинот на кој размислуваме за изборот на партнер.

Науката за привлечноста сугерира дека списокот со идеални карактеристики не може целосно да предвиди со кого навистина ќе почувствуваме блискост. Она што изгледа совршено на екранот не мора да функционира во реалноста, а личност што не ги исполнува сите однапред поставени услови може да се покаже како многу покомпатибилна.

Затоа можеби најголемата слабост на модерното запознавање е токму обидот нешто толку сложено како човечката привлечност да се претвори во серија брзи избори. Апликациите можат да помогнат двајца луѓе да се најдат, но вистинската хемија и компатибилност сепак се откриваат дури кога екранот ќе се тргне настрана и ќе започне вистинското запознавање.