Вештачката интелигенција влегува во училниците: Образованието станува една од нејзините најчести примени

Вештачката интелигенција сè почесто станува дел од секојдневното учење, а образованието и стекнувањето нови знаења се издвојуваат како едни од најчестите начини на кои луѓето ги користат алатките засновани на оваа технологија. Податоците од „Statista Consumer Insights“ покажуваат дека учењето и образованието се меѓу трите најзастапени случаи на лична употреба на алатки како ChatGPT во најголем дел од анализираните земји.

Трендот особено е изразен во Индонезија и Индија, каде што вештачката интелигенција широко се користи за образовни цели. Во Соединетите Американски Држави и Германија, пак, најчеста причина за користење на ваквите алатки е пребарувањето и истражувањето преку интернет, додека учењето и образованието се наоѓаат веднаш зад него.

Ваквите податоци покажуваат дека генеративната вештачка интелигенција постепено се претвора во личен помошник за учење. Наместо технологијата да се користи само за добивање брзи одговори, корисниците ја применуваат за објаснување сложени теми, проверување информации, вежбање, подготовка за испити и продлабочување на знаењето.

Особено значајно е што оваа промена се случува во време кога образовниот систем сè уште се обидува да најде вистински начин за интегрирање на вештачката интелигенција во наставата. Технологијата може да му помогне на ученикот полесно да разбере одредена тема и да добие дополнително објаснување приспособено на неговото ниво, но истовремено отвора прашања за самостојното размислување и начинот на кој се стекнува знаењето.

Токму на ова предупредува и Андреас Шлајхер, директор за образование и вештини при Организацијата за економска соработка и развој. Според него, технологијата може да биде силен поттик за учењето, но само доколку учениците имаат развиени когнитивни и метакогнитивни способности што ќе им овозможат правилно да ја користат.

Идејата е вештачката интелигенција да биде поддршка на процесот на размислување, а не негова замена. Тоа значи дека ученикот не треба само да побара готов одговор, туку да ја користи технологијата за поставување прашања, споредување информации, откривање грешки и подобро разбирање на материјалот.

Ова прашање станува особено важно затоа што алатките со вештачка интелигенција можат да дадат убедлив, но неточен одговор. Ако корисникот нема доволно знаење за да ја провери добиената информација, постои ризик погрешниот одговор да биде прифатен како факт.

Затоа иднината на образованието веројатно нема да се сведува на прашањето дали учениците треба да користат вештачка интелигенција, туку како треба да ја користат. Наместо забрана или целосно потпирање на технологијата, сè поголемо значење ќе има развивањето вештини со кои учениците ќе можат критички да ги проверуваат одговорите и самостојно да донесуваат заклучоци.

Вештачката интелигенција веќе го менува начинот на кој луѓето пристапуваат до знаењето. Но, колку таа ќе придонесе за подобро образование ќе зависи од тоа дали ќе се користи како алатка што го поттикнува човековото размислување или како замена за него. Токму тука се наоѓа една од најголемите задачи за училиштата, универзитетите и самите корисници во годините што следуваат.