Компанијата постои повеќе од 100 години и тврди дека никогаш не отпуштила ниту еден работник

Во време кога отпуштањата, автоматизацијата и намалувањето на трошоците се составен дел од деловниот свет, приказната за една американска компанија звучи речиси неверојатно. Torani, производителот на познатите сирупи и ароми за кафе и други пијалаци, повеќе од еден век гради бизнис кој денес има глобално присуство, а во исто време ја истакнува грижата за своите вработени како еден од основните принципи на работењето.

Компанијата е основана во 1925 година во Сан Франциско, во период кога американската економија се наоѓала пред едни од најтурбулентните децении во својата историја. Оттогаш поминала низ Големата депресија, Втората светска војна, бројни економски кризи и пандемијата на коронавирусот.

Она што особено го издвојува Torani е тврдењето дека во текот на своето постоење не отпуштила ниту еден вработен. Без оглед на тоа колку необично звучи ова во денешната деловна средина, компанијата со години се обидува да го зачува истиот принцип, дури и кога се соочува со сериозни промени на пазарот.

Приказната започнала во населбата Норт Бич во Сан Франциско, каде што живеела голема италијанска заедница. Основачи биле италијанските имигранти Риналдо и Езилда Торе. По посетата на роднините во италијанскиот град Лука, тие во САД донеле пет рецепти за сирупи, со кои започнале мал семеен бизнис.

Во тоа време ароматизираните сирупи не биле производ кој имал голема традиција на американскиот пазар. Сепак, семејството успеало постепено да го развива бизнисот и да најде нови начини за примена на своите производи.

Важен период за компанијата била и американската прохибиција, која траела од 1920 до 1933 година. По нејзиното завршување, Torani се вклучил и во производство на дестилирани алкохолни пијалаци. Во историјата на компанијата посебно место има Езилда Торе, која станала првата жена во САД што се занимавала со обработка и подготовка на дестилирани пијалаци за продажба.

Но, вистинскиот пресврт за компанијата дошол многу подоцна.

Во 1982 година, сирупот од ванила на Torani бил искористен во кафулето Caffè Trieste во Сан Франциско за подготовка на еден од првите ароматизирани лате напитоци. Тоа се случило во период кога културата на специјализираното кафе почнувала да се развива, а компанијата успеала да препознае нова можност.

Од првичните пет рецепти, понудата со текот на годините се проширила на повеќе од 150 различни сирупи, ароми и додатоци за пијалаци. Производите на компанијата денес се користат во кафулиња, ресторани и барови ширум светот.

Производството, пак, одамна го надминало нивото на мал семеен бизнис. Torani денес работи во голем производствен погон во Сан Леандро, Калифорнија, со површина од околу 30.600 квадратни метри. Во фабриката дневно се произведуваат стотици илјади шишиња сируп, а просечната дневна продукција достигнува околу 450.000 шишиња.

Зад деловниот успех, сепак, стои и една трагична семејна приказна која значително ја обликувала културата на компанијата.

Во 1938 година Риналдо Торе ненадејно починал од срцев удар. Езилда тогаш останала сама со две мали деца и со одговорноста за продолжување на семејниот бизнис. Со помош од своите најблиски успеала да ја надмине кризата и да продолжи да работи.

Токму искуството од тој период подоцна станало еден од темелите на филозофијата на компанијата. Идејата дека луѓето треба да си помагаат во тешки моменти и дека никој не треба едноставно да биде оставен сам на себе, со текот на времето се претворила во дел од корпоративната култура.

Денешната извршна директорка Мелани Дулбеко, која во компанијата се приклучила во 1991 година, кога Torani имал само осум вработени, често зборува токму за овој принцип.

Компанијата подоцна се соочила со една од најголемите современи кризи – пандемијата на ковид-19. Затворањето на рестораните и кафулињата директно влијаело врз побарувачката за производите на Torani. Во време кога голем број компании отпуштале работници или ги намалувале платите и работното време, раководството на Torani се фокусирало на зачувување на работните места.

Особено интересен бил процесот на преселување во нов производствен објект. Компанијата имала можност да избере локација во друга сојузна држава, каде што трошоците и даночните услови би можеле да бидат поповолни.

Но, наместо првенствено да ја гледа финансиската страна, раководството прво анализирало каде живеат неговите работници. Целта била новата фабрика да се наоѓа на место кое ќе им овозможи на вработените да останат во своите домови и да не мораат да се селат или да бараат нова работа.

Работниците биле информирани за планот долго пред преселбата, а биле вклучени и во планирањето на новиот погон. Компанијата сакала работниот простор да биде создаден така што ќе одговара на потребите на луѓето кои ќе работат таму.

Овој пристап станал особено значаен за време на пандемијата. Иако компанијата била погодена од затворањето на угостителските објекти, нејзината цел останала иста – да ги зачува вработените.

Денес, пак, на хоризонтот се појавува нов предизвик кој може да го промени начинот на кој функционираат речиси сите компании: вештачката интелигенција.

Додека дел од компаниите во автоматизацијата гледаат можност за намалување на бројот на работници, во Torani технологијата ја гледаат поинаку. Наместо вештачката интелигенција да се користи првенствено за укинување работни места, идејата е таа да им помогне на постојните вработени да работат поефикасно и да преземат нови задачи.

Дулбеко смета дека токму чувството на сигурност може да им помогне на луѓето полесно да ги прифатат новите технологии. Ако работникот не се плаши дека секоја нова алатка може да значи отказ, тој полесно ќе експериментира, ќе учи и ќе се прилагодува.

Тоа е пристап кој значително се разликува од класичната корпоративна логика. Наместо прво да се постави прашањето како технологијата ќе ги намали трошоците, во Torani сакаат најпрво да размислат како таа може да им помогне на луѓето.

Токму во тоа компанијата ја гледа и својата долгорочна сила. Вработените кои со години се дел од организацијата го познаваат производството, клиентите и културата на компанијата, а нивното искуство тешко може целосно да се замени со нови вработувања или автоматизирани системи.

Од мал семеен бизнис со пет рецепти во Сан Франциско до фабрика која дневно произведува стотици илјади шишиња, Torani помина долг пат. Компанијата денес е далеку од скромните почетоци на семејството Торе, но тврди дека еден принцип останал непроменет.

Во свет во кој успехот често се мери со профитот, растот и намалувањето на трошоците, оваа компанија се обидува да покаже дека долгорочниот бизнис може да се гради и со поинаков приоритет.

За Torani, вработените не се само ставка во финансискиот извештај. Тие се дел од историјата на компанијата, а токму таа идеја, според нејзиното раководство, е една од причините поради кои семејниот бизнис успеал да опстане повеќе од еден век.