Зошто Apple толку долго го чекаше преклопниот iPhone?

Додека конкурентите со години експериментираа со преклопни телефони и постепено ја освојуваа новата категорија, Apple внимателно стоеше настрана. Тоа, сепак, не значи дека компанијата не работела на технологијата. Напротив, инженерите на Apple уште одамна ги истражувале флексибилните екрани, механизмите за преклопување и материјалите што би можеле да издржат илјадници отворања и затворања. Компанијата едноставно не сакала да излезе на пазарот додека не биде сигурна дека може да понуди производ без сериозните компромиси што долго време ги следеа преклопните телефони.

Токму во тоа лежи една од најинтересните приказни зад долгоочекуваниот преклопен iPhone. Apple не доцнел затоа што не можел да ја следи технологијата, туку затоа што чекал таа технологија да достигне ниво што ќе одговара на неговите стандарди. Наместо да биде првиот производител во нова категорија, компанијата повторно избрала стратегија која веќе неколкупати ѝ донела успех – да почека другите да ги направат првите чекори, да ги откријат слабостите и потоа да понуди производ што изгледа како следната, зрела фаза на истата идеја.

Овој пристап не е нов за Apple. Компанијата ретко била прва во категоријата во која подоцна станала доминантна. MP3-плеерите постоеле пред iPod, таблетите постоеле пред iPad, а паметните телефони постоеле долго пред првиот iPhone. Сепак, Apple успевал да ги редефинира тие производи и да ги направи попривлечни за масовниот пазар. Од таа перспектива, и преклопниот iPhone се вклопува во добро познатата формула: не е најважно кој прв ќе стигне, туку кој ќе успее најдобро да ја реши идејата.

Преклопните телефони долго време беа повеќе технолошка демонстрација отколку целосно зрели производи. Раните модели покажуваа што може да се направи со флексибилен екран, но истовремено носеа низа проблеми. Преклопот на екранот беше видлив, механизмите беа сложени, уредите беа релативно дебели, а цените високи. Дополнително, производителите мораа да се справуваат со прашања поврзани со издржливоста, батеријата и камерите.

За Apple, токму комбинацијата од овие проблеми претставувала најголем предизвик. Компанијата не сакала само да направи телефон што се преклопува, туку уред кај кој самото преклопување ќе има практична причина и нема да биде придружено со низа непријатни компромиси. Тоа значело решавање на неколку технички проблеми истовремено, а ниту еден од нив не можел да биде решен преку ноќ.

Еден од најголемите предизвици бил механизмот за преклопување. Шарката мора да биде доволно компактна за телефонот да остане тенок, но и доволно издржлива за да поднесе години секојдневно користење. Паралелно со тоа, инженерите морале да најдат начин да го намалат впечатливиот набор на средината на екранот, кој кај многу рани преклопни модели бил еден од најочигледните недостатоци.

Дополнителен проблем било и заштитното стакло. Класичниот екран на паметниот телефон може да биде покриен со цврст материјал, но флексибилниот дисплеј бара сосема поинаков пристап. Apple затоа работел на комбинација од нови материјали и конструктивни решенија, со цел екранот да биде доволно флексибилен за преклопување, а истовремено да остане отпорен при секојдневна употреба.

Компанијата морала да размислува и за камерите. Вообичаениот дизајн на iPhone овозможува релативно едноставно поставување на компонентите, но кај преклопен телефон секој милиметар станува важен. Просторот е ограничен, а желбата за што поголем екран создава дополнителен притисок врз распоредот на хардверот.

Но техничките пречки не биле единствената причина за долгото чекање. Внатре во Apple со години се разгледувале различни идеи за тоа каков производ воопшто треба да биде преклопниот уред. Во една фаза концептот бил поблизок до мал таблет кој се отвора во поголем екран. Подоцна фокусот се поместил кон нешто што би можело да се користи како класичен iPhone, но по отворањето би нудело значително поголема површина за работа.

Токму ова прашање – зошто воопшто му треба преклопен телефон на корисникот – било можеби поважно од самата технологија. Ако уредот само се преклопува заради впечаток, тешко е да се оправда неговата цена и сложеност. Apple затоа морал да пронајде форма во која големиот екран ќе носи реална корист, а телефонот кога е затворен ќе остане практичен за секојдневно носење.

Со текот на развојот, идејата постепено се оформувала околу уред кој во затворена состојба би бил компактен, а по отворањето би нудел дисплеј со големина поблиска до мал таблет. Таквиот пристап би овозможил гледање видео, работа со повеќе апликации и други задачи што се непрактични на класичен телефонски екран.

Сепак, дури и кога инженерите ќе решат одреден проблем, останува најтешката задача – да се направи целиот производ да функционира како една целина. Преклопниот телефон по природа бара повеќе компоненти, повеќе подвижни делови и поинаква внатрешна архитектура. Тоа може да влијае врз тежината, батеријата, камерата, отпорноста и цената.

Токму затоа Apple не можел едноставно да го земе постојниот iPhone и да го направи преклопен. Требало да се преиспита практично целиот концепт на уредот. Секое решение повлекувало нов проблем, а секој дополнителен механизам заземал простор што можел да биде искористен за батерија или други компоненти.

Во меѓувреме, конкурентите имаа можност да експериментираат пред очите на целиот пазар. Првите генерации преклопни телефони ги открија слабостите, но истовремено покажаа дека категоријата има потенцијал. Со секоја нова генерација технологијата стануваше позрела, а потрошувачите постепено се навикнуваа на идејата дека телефонот може да биде и мал уред и голем екран во едно.

Apple токму тоа време можеше да го искористи за да ги следи реакциите на пазарот без да ги сноси ризиците што ги имаа првите производители. Наместо компанијата да им објаснува на потрошувачите зошто треба да купат сосема нов тип телефон, конкурентите веќе ја завршија таа работа. Кога Apple конечно ќе влезе во категоријата, потенцијалниот купувач веќе знае што е преклопен телефон и кои се неговите предности и недостатоци.

Останува и финансискиот аспект. iPhone претставува огромен дел од бизнисот на Apple, па секоја радикална промена во неговиот дизајн носи значителен ризик. Компанијата нема потреба да брза со експеримент кој би можел да го наруши имиџот на еден од најважните производи во нејзиното портфолио. Многу е пологично да се почека технологијата да созрее и потоа да се понуди премиум производ за корисници кои се подготвени да платат повеќе за новото искуство.

Затоа десетгодишното чекање може да се гледа како дел од пошироката филозофија на Apple, а не како доказ дека компанијата заостанувала. Нејзината цел не била да ја освои трката за прв преклопен телефон, туку да влезе во моментот кога ќе може да понуди производ кој ги оправдува очекувањата поврзани со брендот.

На крајот, најголемото прашање нема да биде дали Apple можел порано да направи преклопен iPhone. Речиси сигурно можел. Прашањето е дали пред неколку години технологијата била доволно зрела за производ кој би ги задоволил корисниците на Apple. Очигледно, во компанијата долго време сметале дека одговорот е негативен.

Сега ситуацијата е поинаква. Материјалите се подобрени, механизмите се пософистицирани, корисниците веќе имаат искуство со преклопни уреди, а пазарот е подготвен за следниот чекор. Токму затоа доцнењето на Apple можеби не е слабост, туку внимателно пресметана стратегија.

Ако компанијата успее да го направи преклопниот iPhone доволно тенок, издржлив и практичен, а притоа да ги намали недостатоците што со години ги следат овие уреди, Apple би можел повторно да покаже дека не мора да биде првиот за да го промени пазарот. Понекогаш е доволно да почекате сите други да ги направат грешките, а потоа да се појавите со верзијата која корисниците ја чекале.