Пармезанот под удар на 40 степени: Дали климатските промени ќе го направат омиленото сирење поскапо?

Екстремните летни температури во Италија почнуваат сериозно да влијаат врз производството на едно од најпознатите италијански сирења – „Пармиџано Реџано“. Температурите кои надминуваат 40 степени Целзиусови не само што го намалуваат количеството млеко што го даваат кравите, туку ги зголемуваат и трошоците за разладување на фармите и складиштата.

Особено погоден е регионот Емилија-Ромања, кој е срцето на производството на „Пармиџано Реџано“. Во текот на летото, топлотните бранови стануваат сè почести и поинтензивни, создавајќи дополнителен притисок врз производителите кои мора да ги одржуваат строгите услови неопходни за производство и зреење на сирењето.

Високите температури најпрво се одразуваат врз добитокот. Кога жештините стануваат екстремни, кравите јадат помалку, се движат помалку и поминуваат повеќе време во мирување. Последицата е намалено производство на млеко, кое во периоди на големи горештини може да биде и до 10 проценти пониско.

За да им помогнат на животните полесно да ги поднесат високите температури, фармерите користат вентилатори и системи за распрскување вода. Мерките се неопходни за одржување на продуктивноста и здравјето на животните, но истовремено значат и поголема потрошувачка на електрична енергија, а со тоа и повисоки производни трошоци.

Предизвикот не завршува на фармите. Пармезанот е специфичен производ кој бара долго зреење. Најмладиот „Пармиџано Реџано“ се остава да зрее најмалку една година, додека одредени категории се чуваат и по неколку години пред да стигнат до потрошувачите.

Затоа и магацините мора да обезбедат соодветни услови за чување на сирењето, особено во периодите на екстремни горештини. Во два големи складишни објекти потрошувачката на електрична енергија за ладење за време на најтоплите периоди се зголемила за околу 30 проценти.

Дополнителен проблем создаваат сушите и недостигот од врнежи. Производството на „Пармиџано Реџано“ е поврзано со строги правила за исхрана на добитокот, а тревата и сеното што се користат мора да потекнуваат од подрачјето каде што се произведува сирењето.

Кога сушите ги намалуваат приносите на пасиштата и производството на сено, фармерите се соочуваат со дополнителни трошоци и потешкотии во обезбедувањето доволно храна за добитокот. Така, климатските промени влијаат врз целиот производствен синџир – од фармата и кравите, па сè до долгогодишното зреење на сирењето.

Индустријата на „Пармиџано Реџано“ има огромно економско значење за Италија. Годишно генерира околу 4,5 милијарди евра приходи, а значителен дел од производството завршува на странските пазари.

Сè поинтензивните топлотни бранови затоа претставуваат сериозен предизвик за производителите. Тие не мора само да се справуваат со намаленото производство на млеко, туку и со повисоките трошоци за енергија, поскапата храна за добитокот и потребата од одржување на соодветни услови за зреење.

За традиционалното италијанско производство, кое со децении се потпира на строго утврдени правила и природни услови, климатските промени отвораат ново и сè посериозно прашање: како да се зачува квалитетот и традицијата на „Пармиџано Реџано“ во услови кога летата стануваат сè потопли.