Кога ќе се спомне инвестирање, најчесто првата асоцијација се акции, обврзници, недвижности или злато. Сепак, дел од богатите инвеститори во последните години сè повеќе се свртуваат кон алтернативни вложувања, односно имот и бизниси чија вредност не се движи директно со берзите и каматните стапки. На листата на вакви необични инвестиции може да се најдат фарми за алигатори, виски што со години зрее во буриња, марини за чамци, но и различни специјализирани производи и бизниси. На прв поглед дел од овие идеи звучат како лош облог, но за големите инвеститори нивната привлечност лежи токму во тоа што не се класични финансиски инструменти. Еден пример доаѓа од Соединетите Американски Држави, каде што инвестициската компанија Cordillera Investment Partners разгледувала можност да вложи околу 10 милиони долари во фарма за алигатори во Џорџија. Иако идејата на крајот била оценета како премногу егзотична, самиот интерес покажува колку широк станал спектарот на имотот што големите инвеститори го разгледуваат кога бараат нови извори на принос. Особено интересен пример е вискито што сè уште не е подготвено за продажба. Наместо да се купи готов производ, инвеститорите можат да вложат во свежо произведен дестилат кој потоа со години зрее во дрвени буриња. За малите дестилерии ова може да биде сериозен финансиски товар, бидејќи капиталот им останува „заробен“ долго време пред производот да може да се продаде по повисока цена. Токму тука се појавува можноста за инвеститорите. Тие го финансираат процесот на зреење, а подоцна можат да го продадат одлежаниот алкохол на производители или други купувачи. Шкотското виски мора да зрее најмалку три години за да може да ја носи ознаката Scotch whisky, додека американскиот бурбон со ознаката „bottled-in-bond“ мора да одлежи најмалку четири години. Колку подолго и поквалитетно зрее производот, толку поголем може да биде неговиот потенцијал на пазарот, иако тоа не значи дека секоја ваква инвестиција автоматски носи заработка. Уште еден необичен сегмент се марините за чамци. Инвестициската компанија Cordillera, според податоците наведени во анализите, купила десетици марини низ САД, особено оние лоцирани на езера и реки. Причината за интересот е релативно едноставна. Бројот на места за везење е ограничен, додека побарувачката може да остане стабилна или да расте. Покрај наплатата за самиот вез, марините можат да заработуваат и од дополнителни услуги, што создава повеќе извори на приходи. Пазарот на марини во САД воедно бележи и значителен раст на вредноста на трансакциите. Според податоците наведени во текстот, медијалната цена на трансакциите пораснала од околу 1,6 милиони долари во 2008 година на околу 3,2 милиони долари во 2023 година. Зошто, сепак, некој би вложувал милиони во нешто толку необично? Одговорот најчесто е диверзификацијата. Големите инвеститори не сакаат целиот капитал да им зависи од истите фактори. Ако берзите паднат или каматните стапки се променат, инвестиција во марина, одлежан алкохол или друг специјализиран бизнис може да се однесува поинаку. Но ваквите вложувања имаат и свои ризици. За разлика од акциите со кои може релативно брзо да се тргува, дел од алтернативните инвестиции тешко се продаваат во краток рок. Нивната вредност понекогаш е потешко да се процени, а инвеститорот може со години да чека за реализација на очекуваниот принос. Токму поради тоа ваквите можности најчесто се наменети за големи инвеститори, инвестициски фондови и богати семејства кои можат да издвојат значителен капитал и да чекаат подолго за резултат. Од фарми за алигатори и буриња со виски до марини и други специјализирани бизниси, необичните инвестиции покажуваат дека богатите не бараат секогаш нешто што изгледа привлечно на прв поглед. Понекогаш токму она што за повеќето луѓе изгледа чудно или непрактично може да стане интересна можност за оние кои бараат начин да го распределат капиталот надвор од традиционалните пазари. Post navigation Европа го остава јагленот зад себе,а Македонија останува пред тешка енергетска одлука: што ќе биде со РЕК Битола? Југословенските индустриски гиганти исчезнаа: Некогаш вработуваа 30.000 луѓе, денес од нив останаа само урнатини