Модната и козметичката индустрија со години ја претставуваа младоста како симбол на убавина, успех и привлечност. Денес, меѓутоа, сè почесто можат да се забележат рекламни кампањи во кои главната улога ја имаат луѓе со седа коса, природни брчки и животно искуство. Големите брендови постепено ја менуваат претставата за тоа како треба да изгледа личноста што продава луксузен производ, но зад оваа промена се крие еден интересен деловен парадокс. Компаниите сè повеќе ги користат повозрасните лица за да ги привлечат потрошувачите, додека нивното присуство меѓу вработените и во процесите на одлучување останува ограничено.

Овој тренд отвора важно прашање за современиот маркетинг. Дали компаниите навистина ја препознаваат вредноста на различните генерации или повозрасните лица стануваат само уште еден привлечен елемент во рекламните кампањи? Разликата меѓу она што брендовите го прикажуваат во јавноста и начинот на кој функционираат нивните организации може да има сериозни последици врз довербата на потрошувачите и нивната долгорочна конкурентност.

Во последните години, рекламите за козметика, облека, автомобили и луксузни производи сè почесто прикажуваат луѓе во педесеттите, шеесеттите и подоцнежните години од животот. Наместо совршено мазна кожа и младешки изглед, во преден план се ставаат природноста, самодовербата и индивидуалноста. На тој начин брендовите се обидуваат да покажат дека убавината, стилот и активниот живот не завршуваат со одредена возраст.

Ваквата промена не е случајна. Населението во многу развиени земји старее, а со тоа се менува и структурата на потрошувачите. Според демографските проекции наведени во анализата на Bloomberg Adria, до 2040 година луѓето постари од 50 години ќе сочинуваат околу 41 процент од населението. Станува збор за огромна група потрошувачи чии потреби, навики и финансиски можности ќе имаат сè поголемо влијание врз пазарот.

За компаниите, ова претставува значајна деловна можност. Повозрасните потрошувачи не се заинтересирани само за производи поврзани со здравјето или основните животни потреби, како што често се претпоставувало во традиционалниот маркетинг. Тие купуваат модна облека, козметика, автомобили, технолошки производи, патувања и различни услуги што придонесуваат за поквалитетен живот.

Дополнително, дел од оваа генерација располага со стабилни приходи, акумулирани заштеди и значително потрошувачко искуство. Нивните одлуки за купување можат да имаат голема вредност за компаниите, особено во сегментите каде што довербата, квалитетот и долгорочната лојалност играат важна улога.

Токму затоа, маркетиншките оддели сè повеќе се обидуваат да создадат реклами во кои повозрасните потрошувачи ќе можат да се препознаат. Но претставувањето на различни генерации во рекламите не значи автоматски дека компаниите се подготвени да им дадат подеднакви професионални можности.

Експертката за инклузија Клаудија Вакароне, која повеќе од две децении се занимава со генерациската застапеност во медиумите, маркетингот и деловното опкружување, укажува на противречноста меѓу рекламните пораки и структурата на вработените. Во разговор за Bloomberg Adria, таа посочува дека производите наменети за широка генерациска публика најчесто ги осмислуваат и развиваат помлади луѓе, додека повозрасните остануваат недоволно застапени во процесите на одлучување.

Ваквата состојба открива еден поширок проблем во современото деловно опкружување. Возраста сè уште може да влијае врз тоа како работодавците ги проценуваат кандидатите, независно од нивните вистински способности, знаење и професионални резултати.

Во многу организации младоста се поврзува со креативност, енергија и подготвеност за промени, додека повозрасните вработени понекогаш неправедно се доживуваат како помалку приспособливи на новите технологии. Таквите претпоставки можат да создадат пречки при вработувањето, напредувањето и професионалниот развој.

Но возраста сама по себе не е сигурен показател за способноста на една личност да учи, да создава нови идеи или успешно да се приспособува на промените. Професионалните вештини зависат од образованието, искуството, мотивацијата и можностите за постојано усовршување, а не исклучиво од бројот на години.

Особено интересно е што компаниите во рекламите често го истакнуваат токму она што понекогаш го занемаруваат при вработувањето. Зрелоста се претставува како симбол на сигурност, искуство и автентичност, но истите тие карактеристики не секогаш се препознаваат како предност при изборот на нови вработени.

Од деловна перспектива, ваквата противречност може да биде скапа. Компанија што сака да продава производи на повозрасни потрошувачи, а нема доволно луѓе од таа генерација во своите тимови, ризикува да создава производи и маркетиншки пораки врз основа на претпоставки наместо на вистинско разбирање на нивните потреби.

Потрошувачките навики не се исти кај сите генерации. Различните животни искуства влијаат врз очекувањата за квалитет, функционалност, комуникација и услуга. Затоа компаниите што располагаат со генерациски разновидни тимови можат да добијат поширока перспектива при развојот на нови производи.

На пример, производ што изгледа современо и привлечено за помладите потрошувачи не мора да биде практичен за сите возрасни групи. Начинот на користење, големината на ознаките, пристапноста на дигиталните услуги и јасноста на информациите можат значително да влијаат врз задоволството на купувачите.

Кога во процесот на развој учествуваат луѓе со различно животно и професионално искуство, полесно можат да се препознаат ваквите потреби. Тоа не значи дека секој производ мора да биде наменет за сите генерации, туку дека компаниите треба подобро да ја разберат публиката на која сакаат да ѝ се обратат.

Слична е состојбата и во маркетингот. Рекламните кампањи што ги прикажуваат повозрасните лица исклучиво преку стереотипни улоги можат да остават впечаток дека брендот не ја познава сопствената публика. Современите потрошувачи очекуваат реалистично претставување на различните животни стилови, интереси и амбиции.

Луѓето постари од 50 години не претставуваат единствена и хомогена потрошувачка група. Меѓу нив постојат големи разлики во приходите, образованието, професионалните активности и личните интереси. Затоа маркетингот што ги сведува сите повозрасни лица на ист профил ризикува да пропушти значајни пазарни можности.

Дополнителен предизвик претставува и автентичноста на брендовите. Во време кога компаниите сè почесто зборуваат за различност, еднаквост и општествена одговорност, потрошувачите можат да ја споредат јавната комуникација со реалните деловни практики.

Ако брендот промовира почитување на сите генерации, но во сопствената организација не создава услови за нивна професионална застапеност, се појавува јаз меѓу ветувањето и реалноста. Таквата недоследност може да влијае врз репутацијата, особено кај потрошувачите што очекуваат компаниите да ги применуваат вредностите што ги промовираат.

Во маркетиншката практика сè почесто се користи поимот „greywashing“, со кој се опишува површното претставување на повозрасните лица како дел од имиџот на брендот, без соодветни промени во неговото вистинско однесување. Суштината на проблемот е во тоа што генерациската разновидност станува рекламна порака, наместо дел од организациската култура.

Овој феномен потсетува дека инклузијата не може да се измери само преку бројот на различни лица во рекламните кампањи. Подеднакво важно е кој ги носи одлуките, кој добива можност за напредување и дали професионалното искуство се вреднува независно од возраста.

За компаниите, поголемата генерациска разновидност може да донесе и други придобивки. Повозрасните вработени често располагаат со долгогодишно познавање на индустријата, развиени деловни контакти и искуство во решавањето сложени проблеми.

Помладите, од друга страна, можат да придонесат со нови перспективи, различни технолошки навики и свежи пристапи кон работата. Кога овие способности се комбинираат, организациите имаат можност да создадат тимови во кои знаењето и искуството се надополнуваат.

Сепак, ваквата соработка не се случува автоматски. Потребни се политики за вработување што ги оценуваат кандидатите според нивните способности, можности за професионална обука и работна средина во која различните генерации имаат еднаква можност да придонесуваат.

Особено важно е компаниите да не ја поврзуваат дигиталната писменост исклучиво со младоста. Технолошките промени бараат постојано учење од сите вработени, независно од возраста. Организациите што инвестираат во развој на вештините можат подобро да го искористат потенцијалот на целокупната работна сила.

Демографските промени дополнително ќе го зголемуваат значењето на ова прашање. Со растот на уделот на повозрасното население, компаниите ќе мора да размислуваат не само како да им продаваат производи на овие потрошувачи, туку и како да го задржат и искористат професионалното искуство на повозрасните работници.

За модната и козметичката индустрија, тоа може да претставува особено важна промена. Брендовите што со децении го граделе својот идентитет околу младоста постепено откриваат дека стилот, самодовербата и потрошувачката моќ не исчезнуваат со возраста.

Но вистинскиот предизвик ќе биде ова сознание да се пренесе и надвор од рекламните кампањи. Ангажирањето повозрасни модели може да биде позитивен чекор, но долгорочната промена бара нивно поголемо присуство и во креативните, управувачките и развојните тимови.

Компаниите што навреме ќе ја препознаат оваа потреба можат да стекнат конкурентска предност. Подоброто разбирање на различните генерации може да придонесе за создавање посоодветни производи, поефикасна комуникација и посилни односи со потрошувачите.

Во спротивно, брендовите ризикуваат да се најдат во необична ситуација: да ги претставуваат повозрасните луѓе како симбол на привлечност и животно искуство, а истовремено да го занемаруваат нивниот потенцијал како професионалци.

Пораката што произлегува од оваа промена е јасна. Во економија во која луѓето над 50 години ќе имаат сè поголемо влијание врз потрошувачката, генерациската разновидност повеќе не може да се разгледува само како прашање на јавен имиџ.

Таа постепено станува дел од деловната стратегија, управувањето со човечките ресурси и способноста на компаниите да останат конкурентни. Брендовите што ќе ја препознаат вредноста на повозрасните луѓе само пред камерата можеби ќе привлечат внимание, но оние што ќе ја препознаат и зад камерата, во канцелариите и во управувањето, ќе имаат поголеми можности за долгорочен успех.

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *