Колкава плата земате сега? Прашањето на интервју што може да влијае на вашата следна заработка

Може внимателно да го подготвите своето CV, да истражувате за компанијата и со денови да ги вежбате одговорите на најчестите прашања за интервју за работа. Сепак, едно едноставно прашање може целосно да го промени текот на разговорот: „Колкава плата земате на сегашното работно место?“

На прв поглед станува збор за обично прашање за вашата досегашна работа. Во реалноста, одговорот може да има значително влијание врз преговорите за платата што ќе ја добивате доколку бидете вработени.

Токму затоа експертите за вработување предупредуваат дека кандидатите треба добро да размислат пред веднаш да кажат конкретна сума.

Проблемот е во тоа што сегашната плата лесно може да стане почетна точка за идната понуда. Ако работникот моментално е потплатен во однос на своето искуство, квалификации или пазарната вредност на позицијата, откривањето на ниската заработка може да ја ослабне неговата позиција при преговорите со новиот работодавач.

Наместо разговорот да започне од прашањето колку вреди новата позиција, тој може да се сведе на тоа колку повеќе компанијата треба да понуди во однос на претходната плата.

Токму ова е една од причините поради кои прашањето за историјата на платата со години предизвикува дебати.

Во Велика Британија, според советите на службата за вработени и решавање спорови на работното место Acas, нема пропис што генерално им забранува на работодавачите да прашаат кандидат колку заработува или какви се неговите очекувања за идната плата. Од друга страна, кандидатот не мора задолжително да ја открие својата сегашна заработка.

Доколку работодавачот користи вакви прашања при изборот, препораката е кандидатите да бидат третирани еднакво.

Но, прашањето станува сè поспорно токму поради можноста старата плата да ја одредува новата.

Во Велика Британија претходно беше покрената и кампањата #EndSalaryHistory, со која компаниите беа повикувани да престанат да ги прашуваат кандидатите колку заработувале на претходните работни места.

Еден од аргументите е дека платата за нова позиција треба да зависи од знаењето, искуството, вештините, одговорностите и вредноста што кандидатот може да ја донесе во компанијата, а не од сумата што некој друг работодавач претходно одлучил да му ја плаќа.

Практиката може да биде особено неповолна за луѓето што во минатото биле потплатени. Ако секоја следна компанија ја користи претходната заработка како основа за новата понуда, разликата може да продолжи да се пренесува од едно на друго работно место.

Токму на овој проблем укажува и организацијата Fawcett Society, според која користењето на претходната заработка при утврдувањето на новата плата може да придонесе за продолжување на веќе постојните нееднаквости во примањата.

Значајни промени во оваа област носат и правилата на Европската Унија за транспарентност на платите.

Според новиот пристап, работодавачите нема да можат да бараат од кандидатите информации за нивната претходна заработка. Идејата е платата што се нуди за одредено работно место да не биде врзана за тоа колку кандидатот заработувал претходно.

Велика Британија, која повеќе не е членка на Европската Унија, не го следи истиот модел на забрана, иако и таму прашањето за поголема транспарентност на платите при вработувањето останува актуелно.

Но, што треба да направи кандидатот кога на интервју директно ќе го прашаат колку заработува?

Една од најлошите стратегии е намерно да се каже неточна сума.

Некои кандидати сметаат дека можат да ја зголемат својата сегашна плата при разговорот и на тој начин да го натераат новиот работодавач да понуди повеќе. Иако таквата тактика на прв поглед може да изгледа корисна, давањето неточни информации носи ризици и може да ја наруши довербата доколку вистината подоцна излезе на виделина.

Многу подобра стратегија е разговорот да се насочи кон иднината.

Наместо кандидатот да се концентрира на тоа колку заработува денес, може да објасни колкава плата очекува за позицијата за која конкурира. Тоа му овозможува да ја постави дискусијата околу вредноста на новото работно место, а не околу условите што ги имал кај претходниот работодавач.

Притоа, не мора секогаш да се наведе една фиксна сума. Може да се посочи реален распон на плата и да се објасни зошто токму тој износ одговара на искуството, знаењето, одговорностите на позицијата и состојбата на пазарот на труд.

Подготовката пред интервјуто затоа не треба да се сведува само на прашањата што може да ги постави работодавачот. Кандидатот треба однапред да знае и колку приближно вреди позицијата за која аплицира.

Информациите за платите во индустријата, искуството што го поседува, специфичните вештини и обемот на одговорностите можат да бидат многу посилни аргументи од едноставното кажување на сегашната плата.

Советот од професионалците во регрутирањето е разговорот за пари да биде реалистичен, но самоуверен. Премногу високи очекувања без аргументи можат да бидат проблем, но истото важи и за кандидат кој ја потценува сопствената пазарна вредност само затоа што моментално заработува помалку.

Прашањето „Колку заработувате сега?“ затоа не треба да се гледа како обична формалност на интервјуто. Начинот на кој кандидатот ќе одговори може да влијае врз позицијата од која ќе започнат преговорите за неговата идна плата.

Наместо претходната заработка да биде главното мерило, кандидатот може да го насочи разговорот кон многу поважното прашање – колку вредат неговите знаења, искуство и одговорности на новото работно место.

На крајот, новата плата не би требало да биде награда затоа што сте заработувале одредена сума во минатото. Таа треба да ја одразува вредноста на работата што ќе ја извршувате во иднина.