Од модни писти до луксузни ресторани: Новиот бизнис на светските модни гиганти

Луксузната индустрија повеќе не се ограничува на скапи чанти, часовници, облека и накит. Најпознатите светски модни куќи сè поинтензивно навлегуваат во гастрономијата, отворајќи ресторани, кафулиња и слаткарници на престижни локации низ светот. Зад овој тренд се крие внимателно осмислена деловна стратегија, чија цел е луксузот да прерасне од производ во целосно искуство.

За модните компании, рестораните претставуваат можност да изградат поинаков однос со потрошувачите. Наместо контактот со брендот да заврши со купување облека или моден додаток, клиентите добиваат можност да поминат повеќе време во неговиот свет, опкружени со препознатлив дизајн, внимателно осмислен амбиент и гастрономска понуда.

Еден од најновите примери доаѓа од Милано, каде што модната куќа „Диор“ во септември отвори ресторан во соработка со познатиот италијански готвач Енрико Бартолини, добитник на три Мишелинови ѕвезди.

Новиот ресторан е замислен како простор што ќе функционира во текот на целиот ден, од појадок до вечера. На вечерното мени се наоѓаат петнаесетина јадења, меѓу кои и препознатливото рижото на Бартолини со горгонзола и цвекло. Дегустациското мени од пет јадења чини 150 евра, додека понудата за ручек вклучува и поедноставни оброци, како салати и сендвичи.

Со овој проект „Диор“ се приклучува кон сè поголемиот број луксузни компании што ја препознаваат гастрономијата како продолжение на својот деловен модел. Наместо да создаваат само производи што купувачите ги носат или користат, тие развиваат простори во кои нивниот идентитет може да се почувствува преку храната, архитектурата, услугата и атмосферата.

Слична стратегија веќе подолго време применува „Гучи“, кој развива сопствен синџир ресторани под името „Гучи Остерија“. Еден од најпознатите се наоѓа во Фиренца, а проектот е реализиран во соработка со светски познатиот готвач Масимо Ботура.

Италијанската луксузна куќа „Булгари“ уште во 2017 година започна соработка со готвачот Нико Ромито, исто така добитник на три Мишелинови ѕвезди. Денес рестораните поврзани со овој бренд се присутни во повеќе светски метрополи, меѓу кои Милано, Рим, Париз, Токио и Дубаи.

Гастрономијата станува сè поважен дел и од стратегијата на другите познати модни компании. „Фенди“ во Милано соработува со ресторанот „Лангостерија“, додека „Прада“ ја презеде историската миланска слаткарница „Маркизи“.

Француската групација „ЛВМХ“, во чија сопственост се наоѓаат „Луј Витон“ и „Диор“, ја презеде познатата слаткарница „Кова“. Во меѓувреме, „Луј Витон“ развива сопствена мрежа ресторани и кафулиња, проширувајќи го своето присуство во гастрономската индустрија.

Во Милано, во соработка со семејството Череа, кое стои зад познатиот ресторан „Да Виторио“, компанијата реализираше гастрономски проект во палатата Таверна. Комплексот опфаќа ресторан и кафуле, сместени во централниот дел на градот.

Ваквите инвестиции покажуваат дека најголемите модни куќи повеќе не ја гледаат гастрономијата само како дополнителна услуга за своите клиенти. Таа постепено станува важен инструмент за проширување на влијанието на брендот и за создавање нови извори на приходи.

Промената е тесно поврзана со начинот на кој современите потрошувачи го доживуваат луксузот. Високата цена и препознатливото лого и понатаму имаат значење, но сè поголема вредност добиваат личното искуство, атмосферата и чувството на ексклузивност.

Според Виторија Веронези, директорка на мастер-програмата за модно искуство и дизајн на Универзитетот „Бокони“ во Милано, компаниите настојуваат да го надминат традиционалниот модел на продажба на физички производи. Нивната цел е преку нови искуства да ги претстават сопствените вредности, естетика и историја, а гастрономијата станува еден од начините за постигнување на тоа.

Во таквиот деловен модел, ресторанот не е независен простор што случајно го носи името на позната модна куќа. Напротив, секој негов елемент е внимателно усогласен со идентитетот на брендот.

Од архитектурата и ентериерот до садовите, униформите на персоналот и начинот на послужување, сè има задача да создаде препознатлива атмосфера. Дури и најситните детали, како амбалажата или декорацијата на десертите, стануваат дел од визуелниот идентитет на компанијата.

Во кафулето на „Луј Витон“ на познатата миланска улица Монтенаполеоне, на пример, логото и карактеристичните мотиви на брендот се присутни на чиниите, колачите, па дури и на капучиното.

Цените се усогласени со луксузното позиционирање. Еден колач чини 18 евра, додека за кроасан посетителите треба да издвојат четири евра. Иако станува збор за производи што можат да се купат многу поевтино на други места, овде потрошувачите плаќаат и за искуството што го нуди познатиот бренд.

Токму во тоа се крие една од најголемите деловни предности на гастрономските проекти. Тие им овозможуваат на модните куќи да привлечат луѓе што можеби никогаш нема да купат чанта вредна неколку илјади евра, но се подготвени да платат за ручек, десерт или пијалак во препознатлив луксузен амбиент.

На овој начин, компаниите создаваат дополнителна точка на контакт со потенцијалните потрошувачи. Посетата на ресторан може да биде првото лично искуство со одреден бренд, а позитивниот впечаток подоцна да влијае и врз интересот за неговите останати производи.

Сепак, овие простори не се наменети исклучиво за привлекување нови клиенти. Тие имаат важна улога и во одржувањето на односите со постојните купувачи, особено со оние што редовно купуваат производи од најскапите колекции.

Поради тоа, рестораните и кафулињата често се отвораат во рамките на големите продажни објекти, во нивна непосредна близина или на најпрестижните градски адреси. Намерата е посетителите да останат подолго во просторот на брендот и да добијат дополнителна причина повторно да го посетат.

Покрај маркетиншките придобивки, гастрономијата отвора и можности за проширување на приходите. За разлика од модната индустрија, во која продажбата во значителна мера зависи од сезонските колекции, рестораните можат да создаваат побарувачка во текот на целата година.

Со тоа, модните компании добиваат можност да развиваат дел од своето работење надвор од традиционалните производни категории, без притоа да го напуштат сопствениот луксузен идентитет.

Дополнителна предност претставуваат социјалните мрежи. Препознатливиот ентериер, необичните десерти и јадењата украсени со симболите на познатите модни куќи се содржини што посетителите често ги фотографираат и ги споделуваат на интернет.

На тој начин, гостите стануваат и неформални промотори на брендот. Фотографија од ресторан на „Диор“ или кафе послужено во препознатлива чаша на „Луј Витон“ може да привлече внимание и кај луѓе што воопшто не планирале да посетат луксузна продавница.

Интересно е што високите цени и престижните имиња не значат дека менијата во овие ресторани задолжително се состојат од необични или експериментални јадења.

Напротив, голем дел од гастрономската понуда се потпира на познати рецепти, подготвени со квалитетни состојки и претставени на начин што одговара на луксузниот амбиент.

Енрико Бартолини, кој е познат по својата креативна кујна, во ресторанот на „Диор“ нуди и традиционални италијански специјалитети. Меѓу нив се шпагети со сирење и црн пипер, како и бранцин подготвен на пареа со зеленчук.

Слична филозофија применува и Нико Ромито во рестораните на „Булгари“. Неговата понуда вклучува препознатливи италијански јадења, како пармиџана и тестенини со домати.

Ваквиот пристап не е случаен. Гостите што ги посетуваат рестораните на луксузните модни куќи најчесто очекуваат врвна услуга, убав амбиент и квалитетна храна, но не секогаш се заинтересирани за сложени гастрономски експерименти.

Според новинарката специјализирана за гастрономија и хотелиерство Ана Прандони, посетителите на овие ресторани обично претпочитаат познати вкусови и пријатно искуство, наместо менија што бараат постојано откривање необични комбинации.

Соработката со модните компании носи придобивки и за познатите готвачи. Луксузните брендови располагаат со финансиски средства што овозможуваат вложувања во престижни локации, внимателно осмислен ентериер, квалитетна опрема и целосно уредено искуство за гостите.

Таквите инвестиции можат да бидат значително потешки за самостојните ресторани. Истовремено, готвачите добиваат пристап до меѓународната клиентела на модните куќи и можност дополнително да ја зацврстат сопствената препознатливост.

Трендот веќе одамна ги надмина границите на Италија. „Луј Витон“ развива гастрономски концепти во Париз, Доха, Бангкок, Осака и други светски градови, додека „Гучи Остерија“ е присутна во Фиренца, Беверли Хилс, Токио и Сеул.

Американскиот бренд за луксузен накит „Тифани“ го развива својот гастрономски идентитет преку познатото кафуле „Блу бокс“ во Њујорк. „Диор“, пак, има ресторан и во своето историско седиште во Париз, каде што гастрономскиот концепт му е доверен на познатиот готвач Жан Имбер.

Посебно значење добиваат азиските пазари, каде што луксузните компании сè поинтензивно отвораат нови угостителски објекти. Присуството во големите азиски метрополи им овозможува да ја зајакнат врската со локалните потрошувачи и со меѓународните туристи.

Сепак, Милано останува еден од најважните центри на овој тренд. Како светска престолнина на модата и град со богата гастрономска традиција, тој претставува природно место за поврзување на двете индустрии.

Модната куќа „Армани“ веќе со години има сопствено кафуле и ресторан во градот, каде што препознатливиот идентитет на брендот е присутен во бројни детали, од салфетките до чоколадните додатоци што се послужуваат со пијалаците.

Сè поголемото присуство на луксузните брендови во угостителството покажува дека конкуренцијата меѓу модните компании постепено добива нова димензија. Тие повеќе не се натпреваруваат само преку колекциите, дизајнот и продажните резултати, туку и преку искуствата што можат да им ги понудат на своите клиенти.

За потрошувачите, тоа значи дека пристапот до светот на луксузот повеќе не мора задолжително да подразбира купување скап моден производ. Посетата на ресторан или кафуле станува уште еден начин да се почувствува атмосферата што ја создава одреден бренд.

За компаниите, пак, станува збор за можност да го прошират своето влијание, да создадат дополнителни приходи и да изградат подолготрајни односи со купувачите.

Токму затоа гастрономијата станува сè поважен дел од иднината на луксузната индустрија. Модните куќи постепено го претвораат својот идентитет во начин на живот, во кој облеката, дизајнот, храната и културата се поврзуваат во единствено искуство.

Некогаш модната писта беше главното место на кое брендовите ја претставуваа својата визија. Денес, истата приказна сè почесто продолжува во рестораните, каде што луксузот не се гледа само во излозите, туку се доживува и на трпезата.