Едно од најтешките прашања на интервју: Како да зборувате за својата најголема слабост?

„Која е вашата најголема слабост?“ е едно од оние прашања на интервју за работа што можат да го стават кандидатот во непријатна позиција за само неколку секунди. Премногу искрен одговор може да открие недостаток што е важен за работното место, додека премногу внимателно подготвената реченица лесно може да звучи неискрено и научено напамет.

Токму затоа одговорот „Јас сум перфекционист“ веќе не е толку добар избор како што некогаш се сметаше. Истото важи и за фразите „Премногу работам“, „Премногу сум одговорен“ или „Не знам да кажам не“. Регрутерите ги слушнале овие одговори безброј пати и лесно можат да ги препознаат како обид слабоста да се претвори во прикриена пофалба.

Целта на прашањето не е кандидатот да открие причина поради која компанијата не треба да го вработи. Преку одговорот, регрутерот може да процени дали лицето реално ги согледува сопствените недостатоци, како реагира на повратни информации и, уште поважно, дали презема нешто за да се подобри.

Затоа многу подобар пристап е да се избере вистинска и конкретна слабост што може да се подобрува, но која истовремено не претставува основен услов за позицијата. Наместо „Јас сум перфекционист“, кандидатот може да каже дека понекогаш троши премногу време на проверка на деталите пред да ја предаде завршената работа.

Разликата е значајна. „Перфекционист сум“ не кажува речиси ништо за начинот на работа, додека конкретниот пример покажува однесување што кандидатот го препознал кај себе. Потоа останува најважниот дел – да објасни што прави за тоа да не му создава проблем.

Еден добар одговор практично има три дела: слабоста што сте ја препознале, последицата што ја создавала и промената што сте ја направиле. Токму последниот дел може да биде најважен бидејќи покажува дека не сте застанале само на признавањето на проблемот.

На пример, кандидат кој има тешкотии со делегирањето може да каже: „Една од работите на кои работам е делегирањето. Порано често преземав повеќе задачи затоа што мислев дека така побрзо ќе бидат завршени. Со текот на времето сфатив дека на тој начин се забавувам и себеси и тимот, па сега порано ги распределувам одговорностите и го следам напредокот наместо сè да правам сам.“

Со ваков одговор кандидатот признава реален недостаток, но истовремено покажува дека го анализирал сопственото однесување и презел конкретни чекори за да го промени. Слабоста на тој начин станува пример за професионален развој, наместо причина работодавецот да се посомнева во неговите способности.

Сепак, искреноста треба внимателно да се постави во контекст на работното место. Ако позицијата бара секојдневно почитување строги рокови, не е паметно како најголема слабост да наведете дека постојано доцните. Ако главниот дел од работата се презентации пред клиенти, признанието дека избегнувате јавно говорење исто така може да отвори прашање дали воопшто одговарате на позицијата.

Тоа не значи дека кандидатот треба да измисли слабост. Подобар пристап е меѓу реалните недостатоци да избере нешто што не ја доведува во прашање неговата способност да ги извршува најважните задачи од работното место.

Друг добар пример е барањето помош. Кандидатот може да објасни дека порано предолго се обидувал самостојно да реши одреден проблем пред да побара помош од колегите. Откако сфатил дека таквиот пристап понекогаш само го одложува решението, почнал порано да ги вклучува останатите кога ќе забележи дека не може сам да напредува.

Таквиот одговор звучи поверодостојно од фразата дека „премногу се грижи за работата“. Покажува конкретен проблем, неговата практична последица и промена во однесувањето.

Сличен пристап може да се употреби и за други слабости. Некој може да троши премногу време на детали, друг да има проблем со поставување приоритети, а трет да избегнува да побара повратна информација додека работата сè уште е во рана фаза. Клучно е кандидатот да може да објасни како го препознал проблемот и што денес прави поинаку.

Пред интервјуто затоа е корисно да размислите за повратните информации што претходно сте ги добивале на работа. Дали колега или претпоставен ви посочил нешто што треба да го подобрите? Во која ситуација таа навика ви создала проблем? И што сте промениле оттогаш? Одговорите на овие прашања можат да ви помогнат да најдете многу поприроден одговор од однапред научена фраза.

Одговорот не треба ниту да биде долг. Неколку конкретни реченици обично се доволни за да покажете дека сте свесни за слабоста и дека работите на неа. Долгото објаснување и оправдување може само непотребно да го нагласи проблемот.

Од друга страна, постојат одговори што е подобро целосно да се избегнат. „Немам слабости“ тешко дека ќе остави впечаток на самодоверба, а шеговит одговор како „мојата слабост е чоколадото“ едноставно го заобиколува прашањето.

На крајот, работодавецот не очекува совршен кандидат. Многу поважно е дали кандидатот може реално да се процени себеси и да покаже дека е способен да учи од сопствените грешки.

Затоа, кога следниот пат ќе го слушнете прашањето „Која е вашата најголема слабост?“, не обидувајте се слабоста да ја претворите во комплимент. Изберете вистински професионален недостаток, кажете како ви создавал проблем и завршете со најважното – што конкретно правите денес за да бидете подобри.