Замина во Германија за подобар живот: По 40 години работа откри колкава пензија добива

Четири децении работа во Германија, а на крајот пензија од околу 1.100 евра. Токму ваков пример отвори голема расправа меѓу луѓето од Балканот кои живеат и работат во Германија, повторно поставувајќи го старото прашање – колку навистина се исплати животот поминат во странство ако примањата по пензионирањето не се онакви какви што некој очекувал.

Дискусијата започнала во групата „Балканци во Германија“, каде што еден член го поставил прашањето дали вреди да се работи 40 години во оваа земја ако на крајот месечната пензија изнесува околу 1.100 евра. Одговорите покажале дека за ваквата пресметка не постои едноставен одговор, бидејќи луѓето имаат различни приходи, трошоци и финансиски резултати од годините поминати во странство.

Германија со децении е една од главните дестинации за работниците од Балканот. Повисоките плати, поголемиот избор на работни места и можноста за постабилно вработување привлекоа генерации луѓе кои голем дел од својот работен век го поминаа далеку од земјата во која се родени. Но кога ќе дојде времето за пензионирање, во прв план веќе не е само висината на некогашната плата, туку и прашањето што останало по неколку децении работа.

Дел од учесниците во расправата сметаат дека пензијата не може да биде единственото мерило според кое ќе се оценува дали заминувањето во Германија било исплатливо. Нивниот аргумент е дека повисоките примања во текот на работниот век на многумина им овозможиле да заштедат, да купат недвижност или да создадат друг вид имот што ќе им остане и по пензионирањето.

Во коментарите се споменуваат и куќите и становите што дел од иселениците ги купувале или граделе во матичните земји. Ако по четири децении работа некој покрај пензијата располага со сопствен дом, заштеда или недвижност што може да ја издава, неговата финансиска состојба е значително поинаква од онаа на човек чиј единствен приход во староста е месечната пензија.

Токму затоа дел од иселениците сметаат дека вистинската пресметка треба да го опфати целиот работен век. Не е исто дали некој заработувал повеќе, но целата плата ја трошел на живот во Германија, или успеал дел од приходите да ги претвори во заштеда и имот. Во вториот случај, вредноста на повеќедецениската работа не се гледа само во сумата што секој месец пристигнува како пензија.

Од друга страна, високите трошоци за живот во Германија се еден од главните аргументи на оние што ја гледаат ситуацијата поинаку. Станувањето, храната, енергијата и другите редовни расходи можат да одземат значителен дел од приходите, па повисоката плата не значи автоматски дека секој работник успева да создаде голема заштеда.

Истата дилема продолжува и по пензионирањето. Пензија од 1.100 евра може да има сосема различна вредност во зависност од тоа каде човекот живее, дали плаќа кирија, дали има сопствен дом и колкави му се останатите месечни трошоци. Поради тоа, во расправата се појави и ставот дека за дел од пензионерите враќањето во матичната земја може да биде финансиски поповолна опција.

Причината е различната куповна моќ на истата сума пари. Износ што во Германија може да биде ограничен кога од него треба да се покријат домување и други секојдневни трошоци, во некоја од балканските земји може да обезбеди поинаков животен стандард, особено ако пензионерот веќе има сопствена недвижност и нема трошок за кирија.

Во дискусијата се отвори и прашањето за инвестициите во текот на работниот век. Некои од учесниците сметаат дека луѓето кои работат во странство не треба да се потпираат исклучиво на идната пензија, туку дел од заработката да го вложуваат во имот што подоцна може да создава дополнителен приход.

Како една од можностите се споменува купувањето стан и неговото издавање, при што киријата би покривала дел од трошоците или ратата за кредит. Но и таквата стратегија има свои ризици. Недвижноста треба да се одржува, може да има периоди без закупец, а кредитните обврски остануваат без оглед на тоа дали станот во моментот носи приход.

Затоа примерот со пензијата од околу 1.100 евра не може да се земе како универзална слика за сите што работеле во Германија. Износот што некој ќе го добива по пензионирањето зависи од неговата индивидуална работна и финансиска историја, па искуството на еден работник не мора да биде исто со искуството на друг.

Но расправата открива нешто друго што е важно за голем број иселеници од Балканот. По неколку децении поминати во странство, прашањето повеќе не е само колкава била платата во Германија во споредба со платата дома. Вистинската пресметка се прави кога ќе се земат предвид трошоците, заштедата, имотот и животниот стандард што човекот успеал да го создаде.

За некого четири децении во Германија можеле да значат сопствена куќа, дополнителен стан и финансиска сигурност. За друг, истите години можеби поминале со високи трошоци, кредити и многу помала заштеда од очекуваната. Токму затоа прашањето дали „се исплатело“ нема ист одговор за сите.

Пензијата од околу 1.100 евра што ја поттикна расправата е само еден конкретен пример, но дилемата зад неа е многу поширока. По 40 години работа во странство, најважната бројка можеби не е само онаа што секој месец пристигнува на пензиската сметка, туку и она што човекот успеал да го создаде во текот на целиот работен век.