10 автомобилски промашувања на 21 век: Некои беа одлични, но купувачите не ги сакаа

Автомобилската индустрија е полна со успешни модели кои со години остануваат запаметени по својата популарност, но зад нив стојат и низа автомобили кои не успеале да ги исполнат очекувањата на производителите. Некои од нив биле технички недовршени или имале сериозни недостатоци, но има и такви кои биле сосема добри автомобили, а сепак не успеале да најдат доволно купувачи.

Во изминатите две и пол децении производителите претставија бројни модели со амбициозни идеи. Некои се обидоа да спојат повеќе автомобилски категории во една, други понудија необичен дизајн или технологија што била пред своето време. Но, добрата идеја на хартија не секогаш се претвора во комерцијален успех.

Меѓу интересните примери е BMW Серија 5 Gran Turismo, претставен во 2009 година. Германскиот производител се обиде да создаде автомобил кој ќе ги комбинира удобноста на лимузината, пространоста на караванот и повисоката позиција на возење карактеристична за SUV моделите.

Иако автомобилот беше удобен и нудеше многу простор во кабината, неговата позиција на пазарот остана нејасна. BMW веќе имаше Серија 5 Touring, како и SUV модели како X5 и X6. За голем дел од купувачите едноставно немаше доволно силна причина да изберат автомобил кој се наоѓаше некаде меѓу постојните категории.

Уште еден модел кој повеќе се памети по својот изглед отколку по своите карактеристики е SsangYong Rodius. Големиот корејски автомобил беше практичен, пространа семејна опција и можеше да превезува голем број патници, но неговиот необичен дизајн му создаде сериозен проблем.

Задниот дел со нестандардни пропорции предизвика бројни критики и го стави Rodius меѓу автомобилите со најконтроверзен изглед. Иако практичноста му беше една од најголемите предности, дизајнот во голема мера го засени остатокот од понудата.

Fiat 124 Spider е пример за автомобил чиј неуспех е многу потешко да се објасни со лош квалитет. Моделот беше развиен во соработка со Mazda и ја делеше основата со популарниот MX-5, а производството се одвиваше во истата фабрика во Јапонија.

Fiat му даде сопствен изглед и 1,4-литарски турбомотор, а резултатот беше лесен и забавен спортски автомобил. Сепак, присуството на Mazda MX-5, која веќе имаше одлична репутација и често беше поевтина, го отежна позиционирањето на италијанскиот модел. Купувачите тешко наоѓаа доволно силна причина да се одлучат за Fiat наместо за Mazda.

Слична приказна се случи и со Renault Clio RS од четвртата генерација, но од сосема поинаква причина. Наместо да ја продолжи традицијата на своите претходници, Renault направи голем чекор кон модернизација.

Класичниот атмосферски мотор и рачниот менувач беа заменети со помал турбомотор и автоматизиран менувач со двојна спојка, додека каросеријата со три врати отстапи место на практична верзија со пет врати. Автомобилот беше брз и способен, но голем дел од љубителите на серијата сметаа дека го изгубил необичниот и суров карактер што го направи Clio RS толку популарен.

Citroën C6, пак, е еден од најдобрите примери дека комерцијалниот неуспех не мора да значи дека станува збор за лош автомобил. Францускиот модел беше препознатлив по својот смел изглед, исклучителната удобност и карактеристичното хидропневматско потпирање.

Проблемот беше во тоа што C6 се обиде да влезе во сегмент во кој купувачите традиционално им веруваа на Mercedes, BMW и Audi. Кога требаше да се потроши значителна сума на луксузна лимузина, малкумина беа подготвени да се откажат од германските премиум марки во корист на Citroën. Денес, токму неговата реткост и необичност го прават интересен меѓу љубителите на автомобилите.

Citroën C3 Pluriel беше уште еден пример за смела идеја која не се покажа подеднакво успешна во реалниот свет. Производителот сакаше од еден автомобил да направи повеќе различни возила, од класичен хечбек до кабриолет, па дури и мала верзија налик на пикап.

Концептот звучеше интересно, но практичноста на решението имаше сериозни ограничувања. За целосно отворена верзија требаше да се отстранат големите кровни лакови, а нивното складирање претставуваше посебен проблем. Дополнително, механизмот на покривот не беше познат по својата едноставност и издржливост.

Honda CR-Z се обиде да спои два света кои во тоа време не беа лесни за комбинирање. Од една страна беше спортскиот изглед на мал купе модел, а од друга хибридниот погон кој требаше да донесе подобра ефикасност.

Идејата беше привлечна, особено со можноста за шестстепен рачен менувач, но перформансите не беа доволно убедливи за автомобилот да се доживее како вистински спортски модел. Истовремено, потрошувачката не беше толку ниска за да го оправда изборот само поради хибридната технологија. CR-Z затоа остана нишов модел, иако денес неговата комбинација на хибриден погон и рачен менувач му дава одредена колекционерска привлечност.

Меѓу најинтересните случаи е Volkswagen Phaeton, автомобил кој можеби најмногу покажува колку далеку може да стигне одличниот инженерски проект, а сепак да не успее како бизнис.

Амбицијата била Volkswagen да создаде луксузна лимузина која ќе може да се натпреварува со Mercedes S-класата и останатите модели од врвот на премиум сегментот. Phaeton навистина беше технолошки напреден, квалитетно изработен и достапен со моќни мотори, вклучително и V10 дизел и V12 бензинска верзија.

Но, токму логото на предната маска беше голем проблем. Купувачите кои имаа доволно пари за луксузна лимузина најчесто избираа престижни премиум марки. Во периодот од 2001 до 2016 година беа произведени нешто повеќе од 84.000 примероци, што е скромен резултат за толку амбициозен проект.

Peugeot 308 CC се соочи со друг вид проблем. Производителот претходно постигна голем успех со 206 CC, но кај поголемиот модел конструкцијата на металниот склоплив покрив донесе значителна дополнителна тежина.

За да се компензира тежината, беа потребни дополнителни зајакнувања на каросеријата. Како резултат, автомобилот не беше особено лесен и спортски, иако имаше изглед кој можеше да создаде такво очекување. Како удобен кабриолет имаше свои квалитети, но не успеа да привлече доволно купувачи.

Nissan Pulsar, кој се врати на европскиот пазар во 2014 година, имаше задача да им конкурира на модели како Volkswagen Golf, Ford Focus, Opel Astra и Peugeot 308. На хартија, имаше многу од потребните елементи за успех. Беше простран, комфорен и рационален автомобил без некој голем недостаток што би го дисквалификувал.

Но, токму недостатокот на препознатлив карактер се покажа како проблем. Pulsar не беше доволно впечатлив за да ги натера купувачите да го изберат пред веќе добро етаблираните конкуренти. Европската приказна на моделот заврши по само неколку години, а автомобилот денес е релативно заборавен.

Овие примери покажуваат дека успехот во автомобилската индустрија не зависи само од квалитетот на производот. Некогаш одличната технологија не е доволна, понекогаш дизајнот станува пречка, а во други случаи автомобилот едноставно се појавува во сегмент во кој купувачите веќе имаат свои фаворити.

Некои од овие модели навистина имаа сериозни слабости, но други биле автомобили пред своето време или производи кои едноставно не успеале да најдат доволно широка публика. Денес, дел од нив повторно го привлекуваат вниманието на ентузијастите токму поради тоа што се ретки и поинакви.

На крајот, автомобилскиот пазар има свои правила кои не секогаш можат да се предвидат. Може да се создаде технички извонреден автомобил, да се вложат огромни средства во неговиот развој и сепак купувачите да одлучат дека не им е потребен. Токму затоа најголемите автомобилски промашувања често се и најинтересните приказни за тоа колку е тешко една добра идеја да се претвори во комерцијален успех.