Од минимална плата до висок стандард: Овие земји им даваат најмногу на работниците

Минималната плата често се користи како показател за економската положба на работниците, но споредувањето на овие износи меѓу различни земји не е толку едноставно. Причината е што истата сума пари нема иста вредност насекаде. Цените на храната, домувањето, транспортот и услугите значително се разликуваат од една до друга економија.

Токму затоа, податоците за минималните плати можат да се разгледуваат и преку паритетот на куповната моќ, познат како ПКМ. Овој пристап овозможува подобра споредба на тоа колку работникот реално може да купи со својата заработка на домашниот пазар.

Според податоците на Меѓународната организација на трудот, прилагодени според куповната моќ, на врвот на светската листа се наоѓа Швајцарија, со околу 3.804 долари месечно. Следува Германија со приближно 2.928 долари, додека на третото место е Обединетото Кралство со околу 2.902 долари.

Високо на листата се и Холандија со околу 2.876 долари и Австралија со приближно 2.819 долари месечно. По нив следуваат Белгија со околу 2.752 долари, Исланд со приближно 2.730 долари и Нов Зеланд со околу 2.640 долари.

Во првите десет се и Франција, со околу 2.630 долари, и Ирска со приближно 2.600 долари месечно. Станува збор за износи пресметани според паритетот на куповната моќ, па тие не треба да се мешаат со реалните суми што работниците ги добиваат на своите сметки.

Интересен е примерот со Швајцарија, која се наоѓа на првото место иако нема единствена минимална плата што важи за целата земја. Минималните износи таму се утврдуваат на регионално ниво, па за меѓународната споредба се користат соодветни применливи минимални износи.

И токму тука се гледа зошто самото претворање на платите во долари може да даде погрешна слика. Ако во една земја работникот заработува 2.000 долари, а во друга 1.500 долари, тоа не значи автоматски дека првиот има и 500 долари поголема реална куповна моќ.

Во земја со повисоки цени, поголемата плата може брзо да се потроши на основните трошоци. Од друга страна, пониската номинална плата во земја со поевтини производи и услуги може да овозможи релативно поголема куповна моќ.

Разликите се забележливи и во начинот на кој државите ги утврдуваат минималните плати. Додека некои имаат единствен национален минимум, во други земји износот може да зависи од регионот, професијата, возраста или други услови.

Поради тоа, Меѓународната организација на трудот користи различни релевантни износи во земјите каде што не постои единствен национален минимум. Целта е да се овозможи што пореална споредба меѓу различните пазари на труд.

Листата покажува дека највисоките минимални плати се концентрирани главно во развиените економии, но и дека големината на платата не е единствениот фактор што го одредува животниот стандард.

За работниците е важно не само колку заработуваат, туку и колку можат да купат со заработеното. Токму затоа паритетот на куповната моќ е важен инструмент за разбирање на реалната вредност на минималната плата.

На крајот, вистинската вредност на минималната заработка не се гледа само во бројката на платниот список. Таа се гледа во тоа колку храна може да се купи, колку чини домувањето, колкави се сметките и колку средства остануваат за останатите потреби.

Затоа, кога се споредуваат минималните плати во светот, најважно не е само кој има најголема бројка, туку каде таа бројка овозможува најдобар живот.