Инфлацијата повторно ги плаши инвеститорите: Во кои акции се бара заштита?

Инфлацијата не ги погодува сите компании на ист начин. Кога цените на производите, енергијата, платите и услугите растат, компаниите се соочуваат со повисоки трошоци, а тоа може директно да се одрази врз нивната заработка и вредноста на акциите. Затоа, во периоди на зголемена инфлација, инвеститорите внимателно избираат во кои компании ќе ги вложат своите пари.

Клучниот проблем е што растот на цените може да ја намали реалната вредност на приносот од акциите. Доколку една компанија оствари раст на профитот од 5 проценти, а инфлацијата во истиот период е 4 проценти, реалниот раст е многу помал. Дополнително, високата инфлација може да ги натера централните банки да ги задржат каматните стапки на повисоко ниво, што обично создава дополнителен притисок врз берзите.

Сепак, тоа не значи дека инвеститорите треба да ги напуштат акциите. На долг рок, акциите историски имале потенцијал да го надминат растот на цените, бидејќи успешните компании можат да ги зголемуваат приходите, профитот и дивидендите. Затоа, поважно од целосното повлекување од берзата е внимателно да се избере структурата на акцискиот портфолио.

Една од најважните карактеристики што инвеститорите ја бараат во инфлаторна средина е способноста на компанијата да ги префрли повисоките трошоци врз потрошувачите. Компаниите со силен бренд, неопходни производи или доминантна позиција на пазарот често имаат поголема можност да ги зголемат цените без драстично да ја изгубат побарувачката.

Токму затоа одредени сектори можат да бидат поотпорни од други. Енергетските компании, на пример, можат да имаат корист кога растат цените на нафтата и природниот гас, иако нивните акции остануваат зависни од движењата на суровинските пазари. Слично, компании поврзани со инфраструктура, природни ресурси и недвижности може да имаат одредена заштита доколку нивните приходи или договори се поврзани со растот на цените.

Посебно внимание може да се посвети и на компании со стабилни парични текови и долга историја на исплата на дивиденди. Дивидендата сама по себе не е гаранција против инфлацијата, но компаниите што имаат можност редовно да ги зголемуваат исплатите може да понудат дополнителен извор на принос во период кога куповната моќ на парите опаѓа.

Од друга страна, високата инфлација може особено силно да ги погоди компаниите чиј иден раст е пресметан врз основа на очекувања за големи идни профити. Кога каматните стапки растат, идните заработки се дисконтираат со повисока стапка, што може да доведе до пад на вреднувањата. Ова е една од причините поради кои инвеститорите во инфлаторни периоди стануваат повнимателни кон високо вреднуваните акции.

Тоа не значи дека технолошките и другите растечки компании автоматски се лош избор. Напротив, компанија со силен производ, високи маржи, мала задолженост и можност брзо да ги зголемува приходите може да се покаже многу поотпорна од финансиски послаба компанија од традиционално „дефанзивен“ сектор. Затоа, секторот е само една страна од анализата, додека финансиската состојба и моќта на компанијата да ги зголемува цените се подеднакво важни.

Инвеститорите исто така можат да размислат за поширока диверзификација во рамките на самите акции. Наместо портфолиото да биде концентрирано во неколку компании или во еден сектор, распределбата меѓу различни индустрии и пазари може да го намали ризикот од силен удар врз целото портфолио доколку еден сегмент од економијата биде особено погоден.

Во услови на инфлација, особено е важно да не се гледа само номиналниот принос. Ако акцијата порасне за 8 проценти, а инфлацијата е 5 проценти, реалниот принос е значително помал. Затоа инвеститорите треба да ја следат разликата меѓу растот на вредноста на инвестицијата и растот на трошоците во економијата.

Сепак, не постои акција која може да се смета за целосно „имуна“ на инфлацијата. Дури и компаниите со голема моќ за формирање цени можат да бидат погодени од пад на побарувачката, повисоки каматни стапки, поскапување на суровините или економско забавување. Ефектот на инфлацијата врз акциите исто така зависи од тоа дали растот на цените бил очекуван или дошол како изненадување за пазарот.

Затоа, наместо да се обидуваат да го погодат секој следен потег на инфлацијата, инвеститорите најчесто се насочуваат кон компании со здрави биланси, стабилни приходи, силни брендови, високи маржи и способност за создавање готовина. Диверзифицираниот пристап може да биде поважен од обидот да се пронајде една „совршена“ акција за инфлаторни услови.

На крајот, инфлацијата не мора да значи дека акцискиот пазар треба да се избегнува. Таа, сепак, го менува начинот на кој треба да се проценуваат компаниите. Во период кога парите губат куповна моќ, предност можат да имаат бизнисите кои можат да ги зголемат цените, да ги зачуваат маржите и да продолжат да создаваат профит.

За инвеститорите, пораката е едноставна: заштитата од инфлацијата не се бара само со продажба на акции, туку и со внимателен избор на самите компании. Добро диверзифицирано акциско портфолио, со компании што имаат силна финансиска основа и моќ да се приспособат на повисоки трошоци, може да биде подобро подготвено за период во кој инфлацијата повторно станува еден од најголемите ризици за пазарите.