Вашиот бургер не е само бургер: McDonald’s собира огромна количина податоци за навиките на купувачите

Кога ќе влезете во ресторан на McDonald’s, најверојатно размислувате за тоа што ќе нарачате, а не за тоа колку информации компанијата веќе има за вас. Сепак, случајот со американскиот новинар Рис Роџерс покажува колку детално програмите за лојалност и мобилните апликации можат да го следат однесувањето на потрошувачите.

Роџерс, новинар на Wired, побара од McDonald’s да му ги достави личните податоци што компанијата ги поседува за него. Резултатот бил изненадувачки – наместо неколку основни информации, добил извештај долг дури 515 страници.

Во документите не се наоѓале само податоци за неговите претходни нарачки. Компанијата имала информации за неговото користење на програмата за лојалност, освоените поени, понудите што му биле испраќани, како и проценки за неговите идни навики.

Од собраните податоци системите на McDonald’s можеле да проценат колку често најверојатно ќе посетува ресторан, во кој период би можел да дојде, каде би можел да оди и кои производи најверојатно би ги нарачал.

Особено интересен е начинот на кој компанијата го анализирала неговото однесување. Во податоците биле забележани и неговите интеракции со апликацијата, вклучително и секое скенирање на код како дел од годишната игра Monopoly. На тој начин од навидум обични активности се создава детална слика за навиките на еден потрошувач.

До овие информации Роџерс дошол благодарение на Калифорнискиот закон за приватност на потрошувачите, познат како CCPA. Законската рамка им овозможува на жителите на Калифорнија да побараат пристап до личните информации што компаниите ги собираат за нив, но и да побараат нивно бришење или да ограничат одредени начини на нивно споделување и продажба.

McDonald’s има посебен центар преку кој корисниците можат да побараат информации за податоците што компанијата ги поседува и начинот на кој тие се користат.

Случајот повторно го отвора прашањето колку компаниите навистина знаат за своите купувачи. Програмите за лојалност одамна не служат само за собирање поени и доделување попусти. Секоја нарачка, посетата на ресторан, реакцијата на одредена понуда или користењето на апликацијата може да стане дел од профилот на потрошувачот.

Таквите податоци имаат голема вредност бидејќи им овозможуваат на компаниите подобро да го предвидат однесувањето на клиентите. Наместо сите потрошувачи да добиваат исти реклами и понуди, системите можат да се обидат да проценат што би можело да заинтересира конкретен човек.

Но, токму тука се појавува и проблемот со приватноста. Колку повеќе информации има една компанија за своите корисници, толку подетална слика може да создаде за нивните навики, преференции и однесување.

Сличен пример претходно откри новинарот Џефри Фаулер од Washington Post, кој побарал да види какви податоци за него има Starbucks. Во неговиот случај извештајот бил многу пократок и содржел осум страници, но информациите сепак откриле интересни детали за начинот на кој функционираат програмите за лојалност.

Според анализата на Vanderbilt Policy Accelerator и UC Berkeley Center for Consumer Law and Economic Justice, проблемот не е ограничен само на една компанија. Истражувањето предупредува дека традиционалната идеја за програмите за наградување постепено се менува. Додека потрошувачите очекуваат поени, попусти и други поволности, компаниите во исто време добиваат сè поголем обем на информации за нивните клиенти.

Тоа создава нов модел во кој лојалноста на потрошувачот има и друга цена. Клиентот можеби добива купон или награда, но компанијата добива податоци што може да ги користи за подобро таргетирање, анализа на потрошувачките навики и креирање идни понуди.

Случајот со McDonald’s затоа е многу повеќе од приказна за еден необично долг извештај. Тој покажува како секојдневното користење на апликации, програмите за лојалност и дигиталните купувања постепено создава огромна база на информации за потрошувачите.

Она што некогаш било само нарачка на хамбургер и помфрит денес може да биде дел од многу поголема дигитална слика. Компанијата не мора само да знае што сте купиле. Со доволно податоци, може да се обиде да предвиди кога повторно ќе дојдете, што ќе изберете и каква понуда би можела да ве натера повторно да купите.

И токму затоа прашањето за приватноста станува сè поважно: колку податоци сме подготвени да им дадеме на компаниите во замена за поени, попусти и погодности, и дали навистина знаеме колку детално тие можат да нè запознаат?