Генерацијата Z сè помалку сака да биде шеф: Балансот меѓу работата и приватниот живот е поважен од кариерата

Сè помал број припадници на генерацијата Z покажуваат интерес за менаџерски позиции, а напредувањето во кариерата повеќе не го сметаат за главна цел. Наместо повисока функција, поголема плата и повеќе одговорности, многумина избираат подобар баланс меѓу работата и приватниот живот, што отвора нови предизвици за компаниите кои се обидуваат да создадат идни лидери.

Според меѓународни истражувања, само околу шест проценти од припадниците на генерацијата Z имаат желба да преземат раководни функции. Главната причина е што младите се свесни за големиот товар што го носи менаџерската улога, како и за зголемените очекувања и одговорности кои доаѓаат со неа.

Томаш Шкларски, извршен директор на компанијата Enpulse и експерт за ангажман на вработените, оценува дека овој тренд претставува сериозен предизвик за организациите. Според него, младите внимателно ги споредуваат придобивките и жртвите што ги носи лидерската позиција и сè почесто заклучуваат дека дополнителниот стрес не вреди за повисоката функција.

Во последните години значително се променил и начинот на кој функционираат менаџерските позиции. Просечниот број вработени што ги координира еден менаџер речиси се удвоил, од околу шест на дванаесет лица. Тоа значи дека раководителите денес се соочуваат со многу поголем притисок отколку порано.

Од една страна, тие мора да ги исполнуваат целите поставени од врвниот менаџмент и сопствениците на компаниите, а од друга страна се очекува да обезбедат поддршка, мотивација и професионален развој за сè поголем број вработени. Токму оваа двојна одговорност, според експертите, ги одвраќа младите да ја изберат менаџерската кариера.

Според Шкларски, генерацијата Z има поинакви приоритети од претходните генерации. Наместо статус и хиерархиско напредување, тие повеќе ја ценат флексибилноста, слободното време и можноста да избегнат постојан стрес и прекувремена работа. Поради тоа, лидерските позиции за многумина повеќе не претставуваат симбол на успех, туку дополнителен товар.

Овој тренд би можел особено силно да се почувствува во Европа, каде што демографските промени веќе доведуваат до намалување на работоспособното население. Доколку компаниите не успеат навреме да создадат нова генерација лидери, би можеле да се соочат со сè поголеми потешкотии во управувањето со организациите и одржувањето на ефикасноста.

Иако вештачката интелигенција сè повеќе се интегрира во деловните процеси и автоматизира голем број административни задачи, експертите сметаат дека таа нема да може целосно да ја замени улогата на менаџерот. Управувањето со тимови бара човечки способности како емпатија, комуникација, градење доверба, мотивирање на вработените и носење одлуки што ги земаат предвид меѓучовечките односи.

Поради тоа, компаниите ќе мора да најдат нови начини да ги направат лидерските позиции попривлечни за младите генерации. Во спротивно, недостигот од заинтересирани менаџери би можел да стане еден од најголемите организациски предизвици во следната деценија.