Кога кафето знае повеќе од состанокот: Зошто вработените молчат таму каде што треба да зборуваат

Во многу компании постои еден тивок, но важен феномен. На состаноците каде што се носат одлуки, атмосферата често изгледа идеална. Предлозите се прифаќаат, плановите добиваат поддршка, а учесниците ретко поставуваат критички прашања. Се создава впечаток дека сите се на иста линија и дека организацијата без проблем се движи напред.

Но, доволни се само неколку минути по завршувањето на состанокот за сликата целосно да се промени.

Во ходниците, пред канцелариите или на првото кафе по состанокот, започнуваат разговори во кои се појавуваат сосема поинакви мислења. Некој ќе каже дека идејата е добра, но роковите се нереални. Друг ќе забележи дека одлуката е донесена без да се слушнат оние кои секојдневно се соочуваат со проблемите на терен. Трет ќе укаже дека новиот процес наместо да ја олесни работата, може дополнително да ја усложни.

Најинтересно е што овие забелешки најчесто не доаѓаат од луѓе кои се спротивставуваат на секоја промена. Напротив, често станува збор за вработени кои најдобро ги познаваат деталите од секојдневната работа и можат навреме да забележат ризици што оддалеку не се гледаат.

Во дел од работните средини постои непишано правило дека молчењето е побезбедно од искреното мислење. Вработените понекогаш избегнуваат да се спротивстават на предлог од претпоставен, не сакаат да бидат доживеани како проблематични или едноставно немаат доверба дека нивниот став ќе има реално влијание врз конечната одлука.

Така најважните разговори се преместуваат надвор од официјалните состаноци. Она што не се кажува таму каде што треба, се кажува на кафе, во неформални разговори и меѓу колеги кои се чувствуваат послободно кога нема присутна хиерархија.

Ова може да биде сериозен проблем за секоја организација. Кога раководството слуша само позитивни одговори, постепено може да создаде искривена слика за реалната состојба. Колку е повисока позицијата на еден менаџер, толку е поголем ризикот информациите што стигнуваат до него да бидат веќе филтрирани.

Тоа не значи дека вработените намерно ја кријат вистината. Често луѓето едноставно се прилагодуваат на културата во компанијата и кажуваат она што мислат дека е прифатливо. Со текот на времето може да се создаде атмосфера во која сите формално се согласуваат, но малкумина навистина веруваат дека одлуките се најдобри.

Компаниите кои успешно функционираат на долг рок најчесто се оние каде што постои простор за различни мислења. Не затоа што сите треба да се спротивставуваат на сè, туку затоа што квалитетните одлуки најчесто се создаваат преку различни перспективи.

Понекогаш највредниот придонес на еден состанок не е поддршката за веќе предложената идеја, туку прашањето што ќе открие потенцијален проблем. Еден навремено поставен сомнеж може да спречи финансиски загуби, непотребна работа и погрешни чекори.

Затоа предизвикот за современите менаџери не е само да организираат повеќе состаноци или да добијат формална согласност од тимовите. Многу поважно е да создадат средина во која луѓето ќе имаат доволно сигурност да кажат што навистина мислат додека одлуките сè уште се разгледуваат.

Ако најдобрите идеи и најважните предупредувања остануваат само во неформалните разговори, компанијата губи една од највредните работи што ги има – искрената повратна информација од луѓето кои секојдневно ја извршуваат работата.

Можеби вистинскиот показател за здравјето на една организација не е бројот на луѓе кои зборуваат на состаноците, туку разликата меѓу она што се кажува во просторијата каде што се носат одлуките и она што се кажува веднаш потоа, на кафе.

Кога таа разлика е мала, компанијата има отворена комуникација и подобри шанси да напредува. Кога јазот станува голем, тоа е знак дека проблемите можеби веќе постојат, само што сè уште не стигнале до вистинската маса.