Вистинскиот лидер не решава проблеми – тој создава луѓе што знаат да ги решаваат

Во современиот свет на бизнисот постои едно погрешно сфаќање за лидерството кое сè уште е длабоко вкоренето кај многу луѓе. Се верува дека лидерот треба да биде личноста која ги има сите одговори, која е подготвена да интервенира во секоја ситуација и која мора да го реши секој проблем што ќе се појави во тимот. Но вистината е поинаква. Вистинскиот лидер не е тука за да го решава секој проблем на своите членови. Тој е тука да ги поддржи, да ги охрабри, да им помогне да растат и да создаде средина во која луѓето самостојно ќе стануваат подобри и посигурни во своите одлуки.

Лидерството не се мери според бројот на проблеми што некој ги решил лично. Се мери според бројот на луѓе кои станале посилни, посамостојни и поуспешни благодарение на неговото влијание. Кога лидерот постојано ги презема сите одговорности врз себе, тој создава зависност. Кога ги развива луѓето околу себе, создава капацитет, доверба и долгорочен успех.

Токму затоа секој лидер треба редовно да си поставува едно важно прашање: дали навистина им помагам на луѓето да напредуваат или само привремено им ги решавам проблемите? Одговорот често се наоѓа во квалитетот на разговорите што ги води со својот тим.

Постојат четири прашања кои можат целосно да ја променат динамиката во еден тим и да изградат посилни односи меѓу лидерот и неговите соработници. Овие прашања не бараат големи инвестиции, сложени стратегии или специјални алатки. Тие бараат само искрен интерес за луѓето.

Првото прашање е: „Која работа те направи најгорд во последно време?“ Во секојдневната трка по резултати честопати забораваме да се осврнеме на успесите што веќе сме ги постигнале. Луѓето преминуваат од една задача на друга без да застанат и да препознаат што направиле добро. Кога лидерот ќе го постави ова прашање, тој му помага на човекот да ги согледа сопствените достигнувања. Некој ќе се сети на успешно завршен проект, друг на задоволен клиент, трет на предизвик што го надминал иако не верувал дека ќе успее. Овие моменти не се важни само затоа што создаваат добро чувство. Тие ја градат самодовербата и ја зајакнуваат мотивацијата. Луѓето кои се свесни за своите успеси имаат поголема верба во своите способности и поголема желба да придонесуваат и во иднина.

Второто прашање е: „Што најмногу те кочи или фрустрира во последно време?“ Зад секој резултат се кријат и одредени предизвици. Понекогаш тоа се недоволно јасни процеси, понекогаш недостиг на ресурси, а понекогаш едноставно замор или чувство на преоптовареност. Многу вработени не ги споделуваат овие проблеми затоа што мислат дека никој нема време да ги слуша или затоа што не сакаат да изгледаат како да се жалат. Кога лидерот искрено го поставува ова прашање, тој создава простор за отворена комуникација. Уште поважно, покажува дека не се интересира само за резултатите туку и за луѓето што стојат зад нив. Често самото чувство дека некој те слуша и те разбира е првиот чекор кон решавање на проблемот.

Третото прашање е можеби најважното во целиот процес: „Како планираш да го решиш тоа и што можам да направам за да те поддржам?“ Тука се прави разликата помеѓу менаџер кој контролира и лидер кој развива луѓе. Наместо веднаш да понуди решение, лидерот прво го поттикнува човекот сам да размисли за можните чекори. Со тоа испраќа порака дека верува во неговите способности. Истовремено, со вториот дел од прашањето покажува дека е подготвен да биде поддршка во процесот. Поддршката може да биде совет, дополнителна обука, насока, ресурс или едноставно охрабрување. Важно е луѓето да знаат дека не се сами. Најдобрите лидери не создаваат следбеници кои постојано чекаат инструкции. Тие создаваат луѓе кои размислуваат, преземаат иницијатива и знаат како да се справат со предизвиците.

Четвртото прашање ја насочува енергијата кон иднината: „Кои ти се целите за наредната недела и како можам да ти помогнам да ги оствариш?“ Без јасна насока, дури и најталентираните луѓе можат да ја изгубат фокусираноста. Разговорот за целите создава чувство на одговорност и јасност. Тој му помага на секој член од тимот да размисли што е навистина важно и каде треба да ја насочи својата енергија. Кога лидерот прашува како може да помогне во остварувањето на тие цели, тој покажува дека успехот на луѓето околу него е и негов приоритет. На тој начин се гради партнерство наместо хиерархија и се создава атмосфера во која сите работат кон заедничка цел.

Најголемата вредност на овие четири прашања не е во самите зборови, туку во пораката што ја носат. Тие покажуваат почит, интерес и доверба. Покажуваат дека лидерот не гледа на луѓето како на ресурси или бројки, туку како на личности со амбиции, предизвици и потенцијал. Токму затоа овие разговори имаат моќ да ја променат културата на еден тим повеќе отколку многу формални состаноци и стратегии.

На крајот, луѓето ретко се сеќаваат на сите инструкции што ги добиле од својот лидер. Но многу добро се сеќаваат како се чувствувале кога некој искрено ги слушал, кога верувал во нив и кога им помогнал да го откријат сопствениот потенцијал. Затоа лидерот не треба да се стреми да биде човекот што ги решава сите проблеми. Треба да биде човекот што им помага на другите да станат доволно силни и способни сами да ги решаваат. Во тоа се крие вистинската суштина на лидерството и токму таму започнува долгорочниот успех на секој тим и секој бизнис.

Николова К.