Вештачката интелигенција до 2030 година би можела да троши повеќе вода од глобалните потреби за пиење

Вештачката интелигенција би можела во блиска иднина да стане еден од најголемите потрошувачи на природни ресурси, со потенцијал да користи повеќе вода за ладење отколку што годишно би се потребни за пиење на целото светско население, предупредува нов извештај на Обединетите нации.

Во извештајот се наведува дека, иако често се тврди оти технолошкиот напредок и подобрувањата во ефикасноста ќе ја намалат потрошувачката на ресурси, во пракса може да се случи спротивното. Како што вештачката интелигенција станува поевтина и пошироко достапна, се очекува нејзината употреба значително да се зголеми, што би довело до поголема вкупна побарувачка за енергија и вода.

Според проекциите, до 2030 година потрошувачката на електрична енергија од системите за вештачка интелигенција би можела да достигне околу 3 проценти од глобалното производство, двојно повеќе од денешните нивоа. Истовремено, се проценува дека емисиите поврзани со оваа потрошувачка би биле еквивалентни на годишните емисии на Обединетото Кралство.

Особено загрижувачка е прогнозата за употребата на вода, која е неопходна за ладење на центрите за податоци. Извештајот предупредува дека оваа потрошувачка би можела да надмине и споредбено да ги надмине годишните потреби за вода за пиење на глобално ниво. Дополнително, се проценува дека за компензирање на јаглеродниот отпечаток би биле потребни милијарди дрвја и огромни површини земја.

Во документот се објаснува дека ваквиот развој е поврзан со економски феномен познат како парадокс на Џевонс, според кој зголемената ефикасност на технологијата често води до поголема, а не помала потрошувачка на ресурси. Историскиот пример со јагленот во 19 век покажува дека поефикасната употреба довела до пониски трошоци и поголема вкупна побарувачка.

Извештајот истакнува дека сличен ефект може да се повтори и со вештачката интелигенција, каде поевтините и поефикасни модели би поттикнале уште поширока употреба, со што би се неутрализирале потенцијалните заштеди во енергија.

Дополнително, се посочува дека инфраструктурата за вештачка интелигенција е високо концентрирана, при што најголем дел од капацитетите се наоѓаат во неколку земји, пред сè САД и Кина. Ова, според извештајот, создава ризик од продлабочување на дигиталниот јаз и нееднаквоста меѓу државите.

Покрај тоа, земјите во развој би можеле да го носат несразмерниот товар од еколошките последици, преку експлоатација на суровини и зголемен електронски отпад, додека придобивките од технологијата остануваат концентрирани во развиените економии.

Извештајот повикува на одговорен пристап кон развојот на вештачката интелигенција, кој би вклучувал поголема транспарентност, енергетска ефикасност вградена во дизајнот, меѓународна соработка и следење на целиот животен циклус на технологијата, од производство до рециклирање.

Според заклучоците, идниот развој на вештачката интелигенција ќе зависи не само од нејзините технолошки можности, туку и од начинот на кој општествата ќе управуваат со нејзиното влијание врз животната средина и природните ресурси.