Кризата на Блискиот Исток го потресува синџирот на снабдување со кафе во Европа

Кризата на Блискиот Исток и нарушувањата во глобалните синџири на снабдување сè повеќе го отежнуваат работењето на италијанските компании во секторот за преработка и печење кафе. Според изјавата на Микеле Монцини, потпретседател на италијанскиот комитет за кафе при Unione Italiana Food, ситуацијата создава комбинација од логистички, ценовни и производствени притисоци што директно влијаат врз индустријата.

Како клучни проблеми се издвојуваат зголемените тензии во Црвеното Море и Ормутскиот теснец, кои значително ги продолжуваат транспортните рути кон Европа и ги зголемуваат трошоците за испорака. Дополнително, глобалниот пазар се соочува и со намалена достапност на сурово кафе, особено од Бразил и Виетнам, кои заедно сочинуваат голем дел од светското производство. Овие региони, според анализите, се погодени од екстремни климатски услови што влијаат врз родот и стабилноста на снабдувањето.

Нарушувања се забележуваат и во други производствени земји како Колумбија и Индонезија, каде понудата на непечено кафе останува ограничена. И покрај тоа, дел од прогнозите за 2026 година укажуваат на можни поголеми жетви во некои од водечките производствени земји, што би можело да придонесе за делумно стабилизирање на цените на пазарот.

Во вакви услови, компаниите од индустријата сè повеќе се ориентираат кон диверзификација на изворите на суровини. Сè почесто се користат алтернативни пазари како Колумбија, Хондурас, Уганда, Индија и Индонезија, со цел да се намали зависноста од неколку клучни добавувачи и да се зголеми отпорноста на синџирот на снабдување.

Монцини посочува дека проблемите во поморскиот транспорт, првично предизвикани од блокадите во Црвеното Море, а сега и од состојбата во Ормутскиот теснец, ја наметнале потребата од подолгорочно и пофлексибилно планирање. Компаниите сè почесто однапред ги организираат залихите и логистичките рути, што ја зголемува сложеноста на управувањето, но истовремено ја подобрува отпорноста на системот.

Дополнителен притисок врз целиот синџир на вредност создаваат и зголемените трошоци за енергија, кои се одразуваат не само на транспортот, туку и на производството и преработката на кафето. Поскапувањето на ѓубривата дополнително влијае врз земјоделската фаза, додека растот на цените се пренесува и на финалните процеси, вклучително пакувањето и дистрибуцијата.

Според оценките на индустријата, транспортот на кафе денес е значително поскап и понестабилен отколку во претходните години, со ризик од дополнителни влошувања доколку геополитичките и климатските фактори продолжат да се влошуваат. Во такви услови, компаниите се принудени да ја зголемат флексибилноста преку диверзификација на логистичките партнери и пристаништа, што носи поголема оперативна комплексност, но се смета за неопходна стратегија за одржување на стабилноста на снабдувањето.