Ескалацијата во Ормускиот теснец го принуди Ирак на драстично намалување на производството на нафта

Ирак започна со постепено запирање на производството на нафта на своите најголеми нафтени полиња поради преполнување на складишните капацитети, а доколку кризата во Ормускиот теснец продолжи, земјата би можела да исклучи околу три милиони барели дневно производство. Одлуката доаѓа во услови кога транспортот на сурова нафта од Персискиот Залив е сериозно нарушен поради воената ескалација поврзана со Иран.

Меѓу погодените капацитети е нафтеното поле Румила, најголемото во државата, со кое управува британската компанија BP во партнерство со ирачките власти и кинеската PetroChina. Ова поле во 2024 година произведувало повеќе од 1,4 милиони барели дневно, додека на почетокот на минатата година производството изнесувало околу 1,2 милиони барели дневно. Паралелно се намалува и производството на проектот Западна Курна 2, каде што дневното производство се движело близу 500.000 барели.

Според извори запознаени со состојбата, доколку Ормускиот теснец остане практично затворен за бродски сообраќај, Ирак би можел во наредните денови да суспендира дури две третини од вкупното национално производство. Теснецот е клучна рута за транспорт на нафта од Блискиот Исток кон светските пазари, а недостигот од танкери што влегуваат во Заливот директно ги ограничува извозните можности. Кога складиштата ќе се наполнат, производителите немаат друга опција освен да го намалат или запрат производството.

Покрај тоа, Ирак го запре и извозот на нафта од автономниот регион Курдистан кон турското пристаниште Џејхан, што дополнително го намалува протокот на ирачка нафта на меѓународниот пазар.

Во меѓувреме, иранските одмазднички напади предизвикаа штети врз енергетската инфраструктура во повеќе земји од регионот. Саудиска Арабија го затвори својот најголем нафтен рафинериски капацитет, додека Катар го прекина производството во најголемата светска фабрика за извоз на течен природен гас поради напади со беспилотни летала. Сето тоа дополнително ја зголемува неизвесноста на глобалните енергетски пазари и ја засилува загриженоста за стабилноста на снабдувањето со нафта и гас.