Глобална трка по сулфур: светските пазари под притисок по блокадата во Strait of Hormuz

Ескалацијата на конфликтот на Блискиот Исток предизвикува сериозни потреси и на пазарот на сулфур, суровина клучна за производство на ѓубрива и за преработка на никел. Поради нарушениот бродски сообраќај во Персискиот Залив, значителни количини сулфур остануваат блокирани, што го принудува светот да бара алтернативни извори за снабдување.

Трговци наведуваат дека бродови натоварени со сулфур сè уште чекаат да го преминат Ормускиот теснец, една од најважните енергетски и трговски рути во светот. Бидејќи околу половина од глобалната поморска трговија со сулфур, односно приближно 20 милиони тони годишно, потекнува од земјите во Заливот, секое подолго нарушување на транспортот може да има сериозни последици врз глобалната понуда. Меѓу главните извозници се Саудиска Арабија, Обединетите Арапски Емирати, Катар, Кувајт и Иран.

Побарувачката за оваа суровина и онака е зголемена, а цените веќе достигнаа рекордни нивоа. Со приближувањето на пролетната сезона на садење, производителите на фосфатни ѓубрива работат со засилен интензитет, што дополнително ја зацврстува побарувачката. Доколку кризата во теснецот продолжи во текот на март и април, кога потрошувачката традиционално е највисока, залихите би можеле брзо да се намалат.

Иако постојат алтернативни извори, како Канада и други региони, дополнителните количини се ограничени, а подолгите транспортни релации и повисоките трошоци за превоз го отежнуваат брзото надоместување на недостигот. Тоа значи дека светските купувачи ќе се соочат со повисоки цени и зголемена неизвесност.

Во Индонезија, каде сулфурот е важен дел од производството на мешан хидроксиден преципитат што се користи во синџирот на никел, трошоците за оваа суровина веќе учествуваат со повеќе од 40 проценти во вкупните производствени расходи. Натамошен раст на цените би можел дополнително да ги притисне профитните маржи на производителите на никел.

Тековната ситуација уште еднаш покажува дека конфликтите во регионот не влијаат само врз нафтата и гасот, туку создаваат домино-ефект врз целокупниот пазар на суровини, принудувајќи го светот да бара нови канали за снабдување во услови на растечка нестабилност.