Нафтената надеж на Каракас се судира со реалноста на пазарот

Извозот на венецуелската нафта кон Соединетите Американски Држави, кој требаше да донесе побрзо стабилизирање на пазарот и свеж прилив на приходи за Каракас, се одвива значително поспоро од очекуваното. Податоците од системите за следење на бродови, како и интерни документи од државната нафтена компанија PDVSA, укажуваат дека реализацијата на договорените испораки се соочува со сериозни оперативни и пазарни пречки.

Во првата фаза од договорот досега се извезени приближно 7,8 милиони барели, бројка што е под првичните проекции и сигнализира дека процесот не се движи со планираното темпо. Главната причина, според извори блиски до преговорите, се долгите и тешки усогласувања околу цените, кои ги одложуваат комерцијалните договори и ја намалуваат заинтересираноста на купувачите.

Во меѓувреме, залихите на сурова нафта во Венецуела продолжуваат да растат. И покрај тоа што трговските компании „Витол“ и „Трафигура“ добија привремени американски лиценци за трговија со венецуелска нафта, досегашните трансакции не успеале значително да ги намалат акумулираните резерви. Залихите дополнително се зголемија за време на речиси едномесечната пауза во извозот, предизвикана од рестрикциите и административните процедури.

Недостигот на простор за складирање – и на копнените терминали и на танкерите закотвени долж венецуелскиот брег – ја принуди PDVSA да го ограничи производството, особено во клучниот нафтен појас Ориноко. Компанијата, според упатените извори, привремено го држи производството под капацитет додека не се ослободи дел од складишниот простор и не се стабилизира извозниот тек.

Овие ограничувања веќе се одразија на националното производство. На почетокот на јануари, дневното производство падна на околу 880.000 барели, во споредба со приближно 1,16 милиони барели дневно кон крајот на ноември. Иако во последните денови одредени полиња бележат умерено закрепнување, поголемиот дел од производствените капацитети и натаму работат под своите технички можности.

Клучниот проблем останува цената. Рафинериите во САД и на другите пазари не се подготвени да ги прифатат понудените услови, особено во услови на силна конкуренција од алтернативни извори на сурова нафта. Тешката венецуелска нафта од типот „Мереј“ минатата недела беше понудена со попуст од шест до 7,5 долари по барел во однос на референтната цена на Брент, но и покрај тоа таа останува поскапа од канадската нафта со сличен квалитет. Ова значително го намалува економскиот мотив за рафинериите да ја променат својата набавна структура.

Обиди за пласман беа направени и на азиските пазари. Венецуелските барели им беа понудени на индиските рафинерии со попуст од осум до 8,5 долари по барел, но интересот остана слаб. Подоцна, трговците понудија уште подлабоки попусти, од околу девет долари по барел, но засега ни тие услови не успеале да привлечат поголем број купувачи.

Покрај ценовните разлики, дополнителни пречки создаваат логистиката, транспортните трошоци и ограничените капацитети за складирање, што ја усложнува целокупната испорака и ја намалува флексибилноста на трговците. „Витол“ и „Трафигура“ не дадоа официјален коментар за состојбата, додека PDVSA сè уште не одговори на барањата за изјава.

Доколку не дојде до побрзо усогласување на цените и подобрување на логистичките услови, Венецуела би можела подолг период да остане со зголемени залихи и ограничено производство, што дополнително ќе го отежне нејзиното враќање на меѓународниот енергетски пазар и стабилизацијата на државните приходи.