Русија профитира од конфликтот во Иран, додека цените на нафта и гас растат

Војната во Иран донесе милијарди долари дополнителни приходи за Русија, но придобивките на Москва се протегаат далеку надвор од суровата нафта, опфаќајќи гас, житарки, алуминиум и ѓубрива. Контролата на Техеран врз Стрeјт оф Хормуз го намали протокот на нафта од Персискиот залив, што ја зголеми цената на рускиот референтен сорт Уралс. Но, водниот пат е важен и за транспортот на алуминиум, течен природен гас и некои ѓубрива, па ограничувањето на снабдувањето доведе до раст на цените — алуминиумот поскапе за 12%, а уреинот за речиси три четвртини од почетокот на конфликтот.

Постојат и знаци дека дел од руските стоки ја губат „паријарската“ стигма која ги следеше откако Кремљ ја нападна Украина пред четири години. САД го ублажија санкционирањето на руската нафта на море, а западните купувачи повторно покажуваат интерес за металите од Русија кои долго време ги избегнуваа. Исто така, Русија би можела да има корист од засилената конкуренција меѓу азиските и европските купувачи на течен гас.

Пазарната добивка е значителна. Пред почетокот на нападите од САД и Израел, Русија разгледуваше можност за намалување на растот на економијата поради поострите санкции и падот на нафтените приходи. Цената на нафтата Уралс, која се движеше околу 93,40 долари за барел во западните руски пристаништа, сега обезбедува потенцијална дополнителна добивка од 40 милијарди долари доколку цените останат високи до крајот на годината.

Освен нафтата, други комодитети се значајно погодени од конфликтот. Цените на алуминиумот се движат кон највисоки нивоа во последните четири години, поради штетите од ирански дронови и ракети на производствени капацитети во Бахреин и Обединетите Арапски Емирати. Рускиот производител United Co. Rusal добива прашања од САД и Европа за своите резервни капацитети, што може да значи зголемување на извозот и повторно насочување од Кина кон западните пазари.

Стрeјт оф Хормуз исто така го намали протокот на ѓубрива и гас потребен за нивно производство, а Русија, втор најголем производител, е во позиција да го покрие дефицитот. И покрај тоа што земјата приоритетно ги снабдува домашните пазари, одредени видови ѓубрива може да се извезуваат во согласност со квотите.

Рускиот гас е уште еден добитник од конфликтот, откако иранските напади ја оштетија најголемата течна гасна фабрика во Катар и околу 17% од нејзиниот капацитет. Конкуренцијата меѓу азиските и европските купувачи го зголемува интересот за руските снабдувачи, кои можат да извлечат повисоки глобални цени.

И покрај оптимизмот за комодитетите, руската способност да ја искористи ситуацијата е ограничена од украинските напади врз нафтени рафинерии и фабрики за ѓубрива. Пристаништата на Балтичкото Море беа нападнати, а некои фабрики ќе останат неработни до мај.

Сепак, пазарите на житарици се стабилизираат, додека ценовните ограничувања на домашните ѓубрива помагаат на руските фармери, иако високите трошоци можат да влијаат на родот во Европа и Украина. Долготрајноста на конфликтот директно ја зголемува потенцијалната корист за Русија, а пазарните ефекти веројатно ќе се чувствуваат подолго, што ја поставува Москва како клучен добитник во услови на глобална неизвесност.