Од отказ на салфетка до порака од две реченици: Генерацијата Z ги менува правилата и кога си заминува од работа

Формалното писмо, внимателно избраните зборови и задолжителното „благодарам за можноста“ очигледно повеќе не се единствениот начин на кој вработените се збогуваат со компанијата. На интернет сè поголемо внимание привлекуваат необични откази кои им се припишуваат на припадници на генерацијата Z, а дел од нив изгледаат повеќе како саркастична порака до некој со кого повеќе не сакате да имате ништо заедничко отколку како деловен документ.

Некои од примерите што се споделуваат на социјалните мрежи се долги само неколку зборови, други се полни со иронија, а има и такви во кои вработените очигледно решиле последниот ден на работа да го претворат во порака што нивниот шеф долго ќе ја памети.

Меѓу највпечатливите примери е отказ напишан на салфетка. Вработениот изборот на хартијата го претставил како симбол за начинот на кој компанијата се однесувала кон него, по што едноставно соопштил дека си заминува.

Во друг случај немало ниту објаснување, ниту благодарност, ниту формално обраќање. Пораката била сведена на две англиски зборчиња – „I QUIT“, односно „Давам отказ“.

Уште подиректен бил вработен кој во своето збогување напишал дека поминал доволно време преправајќи се дека начинот на кој функционира компанијата е нормален. Не сакал ниту излезно интервју, објаснувајќи дека сè што би можел да каже на таков разговор веќе го повторил во својата глава стотици пати.

Друг пример покажува колку далеку може да оди сарказмот кога незадоволството од работното место ќе се наталожи. Вработен напишал дека по „внимателно размислување“ кое траело приближно четири минути решил да си замине. Образложението било дека неговите способности подобро би биле искористени буквално на кое било друго место.

На прв поглед, ваквите пораки се идеален материјал за социјалните мрежи. Кратки се, духовити, провокативни и лесно се споделуваат. Но зад хуморот се забележува и нешто посериозно – промената на односот што дел од помладите работници го имаат кон компанијата и работното место.

За претходните генерации долгогодишната работа во иста компанија често се сметаше за доказ за стабилност, сигурност и професионален успех. Кај дел од генерацијата Z таквата лојалност повеќе не се подразбира. Работното место се гледа како однос во кој и компанијата и вработениот треба да имаат причина да останат.

Тоа значи дека самата плата не е секогаш доволна за некој да прифати лоша работна атмосфера, постојан стрес или чувство дека неговиот труд не се почитува. Ако проценат дека работното место им носи повеќе незадоволство отколку корист, помладите работници можат полесно да размислуваат за заминување.

Се менува и односот кон хиерархијата. Функцијата на менаџер или директор сама по себе не гарантира почит. Начинот на комуникација, односот кон вработените и условите во кои се работи имаат сè поголемо значење за тоа како младите го оценуваат својот работодавач.

Тоа, секако, не значи дека сите припадници на генерацијата Z даваат отказ преку порака или салфетка, ниту дека ваквиот начин на заминување треба да се смета за нов професионален стандард. Виралните примери привлекуваат внимание токму затоа што се екстремни и необични. Сепак, нивната популарност открива колку луѓе се препознаваат во незадоволството што стои зад нив.

Работодавачите затоа можат да ги гледаат ваквите приказни и од друг агол. Наместо целото внимание да биде насочено кон тоа колку непрофесионално изгледа отказот, може да се постави и прашањето што се случувало на работното место пред вработениот да дојде до момент кога повеќе не чувствува потреба да биде дипломатски настроен.

Една од пораките што станаа популарни на интернет тоа го опишува со само една реченица: лаптопот останува на бирото, но волјата за работа одамна исчезнала.

Зад шегата се крие проблем со кој компаниите сè почесто ќе мора да се занимаваат. Незадоволниот работник можеби физички е присутен на работното место, но неговата мотивација може да исчезне многу порано од денот кога официјално ќе го предаде отказот.

Токму затоа задржувањето на помладите кадри не зависи само од платата и титулата. Начинот на кој се комуницира со нив, можноста да напредуваат, односот со раководството, работната атмосфера и чувството дека нивното време и труд се почитуваат можат да имаат подеднакво големо значење.

Социјалните мрежи само му дадоа нова сцена на овој феномен. Она што некогаш останувало меѓу вработениот и неговиот претпоставен, денес може за неколку часа да го видат илјадници луѓе. Отказот така понекогаш престанува да биде приватна деловна постапка и станува интернет-содржина.

Секако, саркастичната порака може да донесе неколку минути интернет-слава, но начинот на заминување од компанијата може да има и професионални последици. Затоа постои голема разлика меѓу желбата да се напушти лошо работно место и начинот на кој тоа ќе се направи.

Сепак, виралните откази на генерацијата Z испраќаат порака што е тешко да се игнорира. Помладите работници не го менуваат само начинот на кој избираат работодавач и условите што ги очекуваат од него. Очигледно почнуваат да го менуваат и начинот на кој велат дека повеќе не сакаат да работат таму.

А кога отказот ќе заврши напишан на салфетка наместо на службен документ, можеби приказната не започнала со салфетката. Многу поверојатно е дека започнала многу порано, додека вработениот сè уште седел на своето работно место и размислувал колку долго уште сака да остане таму.