Колку пари треба да имате заштедено на 30, 40, 50 и 60 години? Финансиска формула за посигурна пензија

Колку пари треба да имате на вашата штедна сметка за да можете финансиски безгрижно да ја дочекате пензијата? Ова прашање станува сè поважно во време кога трошоците за живот растат, а неизвесноста околу идните пензиски примања ги поттикнува граѓаните дополнително да размислуваат за својата финансиска иднина.

Иако не постои универзален износ што би им гарантирал сигурност на сите, американската финансиска компанија Фиделити развила едноставен модел што им помага на луѓето да проценат колку би требало да заштедат во различни периоди од животот.

Наместо да определува конкретна сума што секој треба да ја има на својата сметка, компанијата предлага пресметка што се заснова на годишните приходи. Според овој пристап, износот на заштедата постепено треба да се зголемува со возраста, а крајната цел е до пензионирањето да се обезбедат средства што ќе помогнат во одржувањето на животниот стандард.

Првата важна финансиска граница е триесеттата година од животот. Според моделот на Фиделити, до оваа возраст би било пожелно човекот да има пензиска заштеда во висина на една своја годишна заработка.

Тоа значи дека лице кое заработува 1.000 евра месечно, односно 12.000 евра годишно, според оваа пресметка би требало до триесеттата година да има акумулирано приближно 12.000 евра наменети за пензионирање.

Сепак, ова не значи дека секој што не успеал да ја достигне наведената сума до таа возраст се наоѓа во неповолна финансиска состојба. Станува збор за ориентир што треба да помогне при долгорочното планирање, а не за задолжителен финансиски стандард.

Следната значајна граница е четириесеттата година. Според истиот модел, до оваа возраст целта е да се акумулира пензиска заштеда во висина на три годишни заработки.

Доколку некое лице на четириесетгодишна возраст има годишни приходи од 20.000 евра, препорачаниот износ според оваа формула би изнесувал приближно 60.000 евра.

Ваквата пресметка покажува колку е значајно навременото планирање. Доколку штедењето започне во помладите години, финансискиот товар може да се распореди во подолг период, наместо поголеми суми да се издвојуваат непосредно пред пензионирањето.

Со навршувањето на педесеттата година, финансиските цели стануваат поамбициозни. Фиделити предлага дотогаш акумулираната пензиска заштеда да достигне вредност еднаква на шест годишни заработки.

За лице со годишни приходи од 20.000 евра, тоа би значело целна заштеда од околу 120.000 евра. Доколку годишната заработка е 30.000 евра, пресметката би изнесувала 180.000 евра.

На оваа возраст, времето што преостанува до пензионирањето станува сè пократко, поради што долгорочното финансиско планирање добива дополнителна важност.

Сепак, потребниот износ зависи од повеќе фактори. Лице кое располага со дополнителни извори на приходи или очекува пониски животни трошоци во пензија може да има поинакви финансиски потреби од лице кое целосно ќе зависи од сопствената заштеда.

Според предложениот модел, до шеесеттата година би требало да се акумулираат средства во висина на осум годишни заработки.

Доколку годишните приходи изнесуваат 20.000 евра, целниот износ би бил приближно 160.000 евра. За лице што заработува 25.000 евра годишно, истиот принцип предвидува заштеда од околу 200.000 евра.

Крајната цел на моделот е до шеесет и седмата година, односно до претпоставената возраст за пензионирање, да се обезбеди заштеда еднаква на десет годишни заработки.

Така, лице со годишна заработка од 20.000 евра би имало цел да акумулира околу 200.000 евра за пензија. Доколку заработува 30.000 евра годишно, целниот износ би достигнал 300.000 евра.

Важно е да се нагласи дека овие средства се предвидени како дополнителна финансиска основа, заедно со другите извори на приходи што лицето би ги имало по завршувањето на работниот век.

Пресметката не подразбира дека секој пензионер треба да располага исклучиво со сопствената заштеда, ниту дека наведените износи се доволни во сите околности.

Покрај целните износи за различни возрасти, Фиделити препорачува во текот на работниот век за пензија да се издвојуваат приближно 15 проценти од годишните приходи. Во оваа пресметка се вклучени и евентуалните придонеси што ги уплаќа работодавецот.

На пример, лице со месечни приходи од 1.000 евра би имало цел за вкупни пензиски издвојувања од околу 150 евра месечно, доколку се применува наведениот процент.

Сепак, можноста за редовно издвојување средства зависи од висината на приходите и секојдневните финансиски обврски. За домаќинствата што најголемиот дел од заработката го трошат на храна, домување, комунални услуги и други неопходни потреби, ваквата цел може да биде тешко остварлива.

Поради тоа, финансиското планирање треба да се приспособи на реалните можности на секој поединец, наместо предложените проценти да се третираат како обврска што мора да се исполни по секоја цена.

Особено важно е да се разбере дека моделот е создаден според претпоставки поврзани со американскиот пензиски систем. Неговата директна примена во Македонија или во други европски земји не би дала нужно исти резултати.

Пензиските системи, висината на платите, трошоците за живот и можностите за дополнително пензиско штедење значително се разликуваат меѓу државите.

Оттука, предложените износи можат да послужат како основа за размислување и финансиско планирање, но не и како универзална формула за тоа колку пари му се потребни на секој граѓанин.

Дополнително, возраста на која некој планира да се пензионира има големо влијание врз потребната заштеда. Лицата што сакаат порано да престанат со работа најчесто треба да обезбедат средства за подолг период без редовна заработка.

Од друга страна, продолжувањето на работниот век може да овозможи дополнително акумулирање средства и да го намали периодот во кој заштедата ќе се користи како извор на приходи.

Значајна улога имаат и очекуваните трошоци по пензионирањето. Некои луѓе планираат поскромен начин на живот, додека други сакаат да патуваат, да се занимаваат со дополнителни активности или да задржат повисоко ниво на потрошувачка.

Сите овие фактори влијаат врз тоа колку средства ќе бидат потребни за финансиска стабилност во подоцнежните години.

Поради тоа, Фиделити ги претставува наведените износи како финансиски ориентири, а не како задолжителни правила. Нивната основна цел е да им помогнат на луѓето периодично да проценуваат колку напредувале во остварувањето на долгорочните цели.

Моделот истовремено потсетува дека финансиската подготовка за пензија не започнува неколку години пред завршувањето на работниот век. Таа е процес што може да трае со децении и што треба да се приспособува на промените во приходите, семејните обврски и животните планови.

Најважната порака од оваа пресметка не е дека секој триесетгодишник мора да има одредена сума на сметката или дека секој шеесетгодишник треба да располага со стотици илјади евра.

Суштината е во навременото планирање и постепеното создавање финансиска резерва што може да помогне во зачувувањето на животниот стандард по пензионирањето.

Без оглед на висината на заработката, редовното следење на приходите, расходите и долгорочните финансиски цели може да биде важен чекор кон поголема финансиска сигурност.

На крајот, потребната заштеда не се определува само според возраста. Таа зависи од животниот стандард што човекот сака да го има, очекуваните пензиски примања, времето што му преостанува до пензионирањето и финансиските можности со кои располага во текот на работниот век.