Кога мајката не е дома, нејзината дигитална копија е тука: Новата улога на вештачката интелигенција

Замислата дека вештачката интелигенција може да стане дел од воспитувањето на децата досега најчесто звучеше како сценарио од научнофантастичен филм. Сепак, технологијата веќе почнува да наоѓа место во секојдневниот семеен живот, а некои родители ја користат и како начин да останат присутни во животот на своите деца кога физички не можат да бидат покрај нив. Еден таков пример сподели когнитивната невронаучничка Сара Балдео, која во период кога поради работните обврски често патувала, создала дигитална верзија од себе со која нејзиниот син тинејџер можел да разговара и да бара совети.

Балдео за Business Insider раскажала дека идејата била да создаде дигитална верзија која ќе го одразува нејзиниот начин на размислување, вредностите и правилата што ги применува во семејството. Наместо четботот да биде само општ алат за разговор, таа му обезбедила конкретни информации за нивниот однос и комуникација. Меѓу материјалите што ги користела имало снимки од разговори и пораки меѓу неа и синот, како и документи во кои биле запишани семејните правила и вредностите што таа сакала да ги пренесе.

На тој начин, четботот требало да функционира како дигитална верзија на мајката, особено во моменти кога таа била далеку од дома. Балдео го охрабрила својот син да ја користи вештачката интелигенција кога има прашања или му треба совет, а тинејџерот навистина почнал да ја користи оваа можност. Наместо да ја доживува само како технолошка алатка, тој можел да комуницира со системот како со дигитална верзија на својата мајка, што ја отвора и пошироката дилема за тоа каде завршува практичната употреба на технологијата, а каде започнува нејзината улога во семејните односи.

Еден разговор особено ја изненадил Балдео. Нејзиниот син го прашал четботот како да ја убеди вистинската мајка да му дозволи да излезе во кафуле во Чикаго. Наместо едноставно да му каже дали треба или не треба да излезе, дигиталната верзија на мајката му дала совет за тоа како да ја претстави својата идеја на начин што би имал поголеми шанси да биде прифатен.

Одговорот, според Балдео, бил формулиран со прилично дипломатски тон. Четботот му објаснил дека неговата мајка ги цени новите искуства и му предложил пристап кој би можел да влијае врз нејзината одлука. Тоа ја натерало Балдео да сфати дека нејзиниот син не ја користи дигиталната верзија само за да добие совет, туку може да ја користи и за подобро да го разбере начинот на кој неговата вистинска мајка размислува и да подготви аргументи со кои би се обидел да ја убеди.

За самата Балдео, ситуацијата била истовремено забавна и вознемирувачка. Таа сфатила дека, иако самата ја создала дигиталната верзија со сопствените вредности и начинот на комуникација, технологијата можела да ги искористи тие информации на начин што не го предвидела. Токму моментот кога сфатила дека нејзиниот син се обидува да ја убеди преку совет добиен од нејзината дигитална копија ѝ покажал колку брзо ваквите алатки можат да станат дел од секојдневната динамика меѓу родителите и децата.

Нејзиното искуство отвора и пошироко прашање за улогата на вештачката интелигенција во воспитувањето. Додека за некои родители ваквите алатки можат да бидат практична помош во моменти кога не се физички присутни, за други самата идеја дигитална копија да преземе дел од комуникацијата со детето може да изгледа проблематично. Особено чувствително прашање е колку лични разговори и семејни информации треба да се внесуваат во вакви системи и дали дигиталниот модел навистина може да ги разбере контекстот, емоциите и сложеноста на односот меѓу родителот и детето.

Случајот на Балдео покажува дека границата меѓу технологијата како алатка и технологијата како учесник во семејниот живот станува сè потенка. Вештачката интелигенција може да помогне во комуникацијата, да понуди совет или да обезбеди чувство на присутност, но истовремено може да произведе и сосема неочекувани резултати. Она што започнало како обид на една мајка да остане поблиску до својот син додека е на службени патувања, на крајот станало пример за тоа колку сложени можат да станат односите меѓу луѓето и нивните дигитални копии.

Токму затоа, ваквите примери веројатно ќе стануваат сè почести во годините што следуваат. Прашањето повеќе не е само дали вештачката интелигенција ќе влезе во семејниот живот, туку и до каде родителите ќе бидат подготвени да ѝ дозволат да оди. За Балдео, експериментот бил начин да ја надомести физичката оддалеченост, но искуството со нејзиниот син покажало дека еднаш создадената дигитална верзија може да биде искористена на многу покреативни и понепредвидливи начини од оние што ги замислил нејзиниот автор.