Венецуела им отвора врата на американските компании до нафтените полиња на 25 години

Венецуела и Соединетите Американски Држави постигнаа енергетски договор со времетраење од 25 години, со кој се предвидува значително зголемување на производството на сурова нафта во земјата. Според привремената претседателка на Венецуела, Делси Родригез, договорот опфаќа развој на 17 стратешки нафтени полиња, а целта е производството од тие полиња да надмине 1,5 милиони барели дневно.

Родригез го опиша договорот како историски чекор за венецуелската економија, која со години се соочува со сериозни проблеми во енергетскиот сектор. Според неа, партнерството треба да помогне во обновувањето на нафтената индустрија, зголемувањето на производството и создавањето повисоки приходи за државата.

Договорот доаѓа во момент кога Венецуела располага со најголемите потврдени резерви на нафта во светот, но нејзиното производство останува далеку под потенцијалот на земјата. Недоволните инвестиции, проблемите во управувањето со нафтената индустрија и долгогодишните американски санкции значително го ограничија производството, кое во моментов се движи околу 1,25 милиони барели дневно.

Американскиот претседател Доналд Трамп во петокот изјави дека Соединетите Американски Држави, преку партнерства со приватни компании, обезбедиле мнозинска контрола во работењето поврзано со венецуелските нафтени резерви. Тој посочи дека станува збор за резерви поголеми од 65 милијарди барели и дека повторното активирање на венецуелската нафтена индустрија би можело да донесе дополнителна понуда на светскиот пазар.

Вашингтон очекува зголеменото производство да има пошироки ефекти и врз американскиот пазар на горива. Според Трамп, дополнителните количини сурова нафта од Венецуела би можеле да придонесат за намалување на цените на горивата во Соединетите Американски Држави, што е една од причините поради кои енергетското партнерство има значајно економско и политичко значење.

Од венецуелска страна, сепак, се инсистира дека странското учество не значи губење на контролата врз природните ресурси. Родригез нагласи дека државата го задржува сопствеништвото и суверенитетот над нафтените резерви, додека американските компании треба да обезбедат капитал, технологија и оперативно знаење неопходни за повторно заживување на индустријата.

Венецуелската влада проценува дека договорот би можел да ѝ донесе околу 209 милијарди долари приходи во текот на периодот опфатен со договорот, при претпоставена просечна цена од 65 долари за барел. Тоа би претставувало значаен финансиски поттик за земјата, која со години се соочува со економски последици од падот на производството и меѓународните санкции.

Иако владата во Каракас го претставува договорот како можност за економско закрепнување, американското присуство во венецуелскиот нафтен сектор веќе предизвикува политички реакции во земјата. Во главниот град Каракас се собраа провладини групи на протести против присуството на Соединетите Американски Држави, што покажува дека договорот не е без контроверзии во домашната јавност.

Во меѓувреме, венецуелските власти најавија дека во текот на следната недела треба да биде потпишан конкретниот договор со кој на повеќе компании, меѓу кои и американски, ќе им бидат доделени права за истражување и производство на нафта. Со тоа би требало да започне практичната реализација на најавеното партнерство и постепеното враќање на странскиот капитал во венецуелската нафтена индустрија.

За Венецуела, која располага со огромни резерви, но со години не успева целосно да ги претвори во производствен и финансиски потенцијал, договорот претставува обид повторно да го позиционира нафтениот сектор како главен извор на економски раст. За Соединетите Американски Држави, пак, пристапот до дополнителни извори на сурова нафта носи и економски и стратешки интереси, особено во услови на промените на глобалниот енергетски пазар.