Реклама која не се купува: Никој не резервираше соба, но 180 велосипедисти му донесоа светска слава на хотелот

Силното невреме во француските Пиринеи претвори едно обично попладне во несекојдневна приказна за гостопримство. Речиси 180 професионални велосипедисти, кои поради силната бура морале да ја прекинат својата тура, ненадејно се нашле пред мал хотел во Мон Луј, без резервација и без план каде ќе го поминат остатокот од денот. Наместо да ги врати или да се обиде да најде начин да ги наплати непланираните трошоци, персоналот решил да им ги отвори вратите и да им помогне да се засолнат од невремето.

Станувало збор за хотелот IGESA Village Club, објект со само една ѕвезда, кој во еден момент морал да прими број на луѓе многукратно поголем од она што би се очекувало за таков објект. Велосипедистите пристигнале целосно мокри и изморени, откако силна бура со град го погодила подрачјето. Според локалните извештаи, парчињата град биле со големина на костен, поради што продолжувањето на возењето станало премногу ризично.

Во тие моменти, најважно било да се најде безбедно место за луѓето да се стоплат и исушат. Управникот на хотелот, Гијом Вилнев, заедно со вработените, брзо организирал простор за велосипедистите и започнале да им обезбедуваат крпи, топли пијалаци и овошје. Неколку слободни соби биле ставени на располагање за тие што сакале да се истушираат и да се пресоблечат, а гостите можеле да ја користат и хотелската теретана.

Вработените немале многу време за подготовка, бидејќи бројот на луѓе во хотелот растел за само неколку минути. Барменот Уго подоцна раскажал дека во еден момент директорот едноставно му рекол да започне да ја загрева водата. Кога погледнал околу себе, пред него веќе имало десетици и десетици велосипедисти кои се обидувале да се исушат и загреат, додека вработените постојано носеле крпи и организирале што е потребно.

На почетокот се очекувало велосипедистите да останат во хотелот околу час и половина, додека не помине невремето. Но, кога станало јасно дека возењето е прекинато поради временските услови, било очигледно дека нивниот престој ќе биде подолг. Токму тогаш раководството донело одлука која подоцна ќе стане главната причина поради која приказната ќе се прошири далеку надвор од Пиринеите.

Директорот им кажал на вработените дека велосипедистите можат да земат што им е потребно и дека сè ќе биде на сметка на хотелот. Немало преговарање за тоа колку ќе чинат храната, пијалаците, крпите или користењето на просториите, ниту пак било поставено прашањето кој ќе ги покрие непланираните трошоци. Одлуката била едноставна: луѓето се нашле во неволја и хотелот ќе им помогне додека трае проблемот.

Подоцна организаторите на велосипедистичката група понудиле да ги надоместат трошоците што ги направил хотелот за нивниот престој. Сепак, раководството ја одбило понудата. Образложението било дека хотелот бил домаќин во момент кога на луѓето им била потребна помош и дека не гледале причина човечкиот гест да се претвори во сметка.

Она што следело било нешто што никој во хотелот веројатно не го очекувал. Велосипедистите започнале да го споделуваат своето искуство, а приказната за мал хотел кој без најава примил речиси 180 луѓе за време на невреме почнала да се шири на интернет. Наместо класична рекламна кампања, хотелот добил нешто што е многу потешко да се плати со пари – голем број луѓе самите да зборуваат позитивно за него.

Набрзо пристигнале и позитивни оценки од гости. Хотелот со една ѕвезда стигнал до висока оценка на Гугл, а во коментарите особено се издвојувале пофалбите за персоналот, кој за многу кратко време успеал да организира помош за огромен број ненадејни гости. Некои од велосипедистите напишале дека хотелот заслужува многу повеќе од една ѕвезда, додека други го опишале како едно од најгостопримливите места на кои некогаш престојувале.

За еден мал хотел, ваквата реакција може да има голема вредност. Позитивните оценки влијаат врз одлуките на идните гости, а приказната што органски се шири преку социјалните мрежи може да донесе внимание што со класично рекламирање би чинело значително повеќе. На тој начин, една одлука донесена во неколку минути во услови на невреме се претворила во неочекувана промоција за хотелот.

Сепак, луѓето кои ја започнале целата приказна не гледаат на тоа како на маркетиншки потег. Управникот Гијом Вилнев по настанот не се обидел да го претстави хотелот како херој или да ја искористи ситуацијата за сопствена промоција. Напротив, тој порачал дека вработените едноставно направиле она што сметале дека е правилно во моментот кога луѓето имале потреба од помош.

Токму во тоа можеби лежи и најинтересниот дел од целата приказна. Хотелот не планирал кампања, не организирал специјален настан и не потрошил пари за да привлече внимание. Само ги отворил вратите за луѓе кои биле принудени да го прекинат патувањето поради опасното невреме, а благодарноста на тие луѓе подоцна се претворила во публицитет кој тешко би можел да се купи со која било рекламна кампања.

Од една страна стои мал хотел кој во еден момент морал да се справи со речиси 180 ненадејни гости, а од друга група велосипедисти кои само барале безбедно место додека не помине бурата. На крајот, и двете страни добиле нешто што не го очекувале – велосипедистите добиле засолниште и помош, а хотелот добил репутација која може да му носи гости долго по завршувањето на невремето.

Приказната од француските Пиринеи така стана потсетник дека во туризмот највредната реклама понекогаш не започнува со платена кампања, туку со едноставен гест. Во време кога хотелите вложуваат значителни средства за да се издвојат од конкуренцијата, еден мал хотел со една ѕвезда успеал да привлече внимание со нешто многу поедноставно – отворени врати во момент кога на луѓето им биле најпотребни.