Јапонските автомобилски гиганти размислуваат за историско здружување поради притисокот од Кина

Јапонската автомобилска индустрија се соочува со еден од најголемите предизвици во последните децении, а сè посилната конкуренција од Кина ги принудува најголемите производители да размислуваат за поинаков пристап. Извршниот директор на Toyota, Коџи Сато, повика на поголема соработка меѓу водечките јапонски компании, оценувајќи дека само со заеднички напори ќе можат да останат конкурентни во време на брзи технолошки промени.

Предлогот опфаќа седум од најголемите јапонски автомобилски брендови – Toyota, Honda, Nissan, Mazda, Subaru, Mitsubishi и Suzuki. Наместо секоја компанија самостојно да развива и произведува голем број идентични основни компоненти, Сато предлага воведување заеднички стандарди за делови кои не влијаат директно врз препознатливоста на возилата.

Причината за ваквиот предлог е сè поочигледниот пад на јапонските производители на кинескиот пазар, кој денес е најголемиот автомобилски пазар во светот. Во првата половина од годинава Toyota забележала пад на продажбата од 17,1 проценти во Кина, Honda регистрирала намалување од 34,7 проценти, додека Nissan продал 15 проценти помалку возила во споредба со истиот период минатата година.

Овие резултати дополнително ја потврдуваат промената на навиките кај кинеските купувачи, кои сè повеќе се ориентираат кон домашните производители што нудат електрични автомобили, plug-in хибриди и напредни дигитални системи. Аналитичарите сметаат дека јапонските компании предолго се потпирале на класичните хибридни модели, додека кинеските конкуренти агресивно инвестирале во нови технологии и побрз развој.

Според Сато, решението не е производителите да ги изгубат своите идентитети, туку да соработуваат во сегментите што не се видливи за крајните купувачи. Тоа подразбира стандардизација на компоненти како што се електричните инсталации, челичните конструкции, пластичните елементи и други технички делови кои се користат во производството на сите возила.

Во моментов, јапонските добавувачи произведуваат десетици илјади различни варијанти на електрични кабелски инсталации, бидејќи секој производител користи сопствени спецификации. Таквата практика значително ги зголемува трошоците, ја намалува можноста за автоматизација и го забавува производствениот процес. Според проценките на Toyota, воведувањето единствени стандарди би можело значително да ја подобри ефикасноста и продуктивноста.

Заштедите што би произлегле од ваквата рационализација би се пренасочиле кон развој на технологии кои денес ја определуваат конкурентноста на автомобилската индустрија. Станува збор за нови генерации батерии, напредни софтверски решенија, системи за асистенција на возачите, побрзо полнење на електричните автомобили и развој на интелигентни функции кои стануваат сè поважни при изборот на ново возило.

Коџи Сато предупредува дека автомобилската индустрија минува низ длабока трансформација и дека традиционалниот начин на работа повеќе не е доволен за успешно натпреварување со кинеските производители. Како претседател на Здружението на јапонските производители на автомобили, тој смета дека зајакнувањето на конкурентноста бара промени кои ќе ја опфатат целата индустрија, а не само поединечни компании.

Слични ставови неодамна изнесе и извршниот директор на Honda, Тошихиро Мибе, кој по посетата на кинески производствени капацитети призна дека кинеските компании имаат значителна предност, не само поради пониските производствени трошоци, туку и поради брзината на развојот, автоматизацијата и организацијата на производството.

Предлогот на Toyota не предвидува заедничко развивање на автомобили или унифицирање на дизајнот на моделите. Напротив, секој производител би продолжил самостојно да се натпреварува во изгледот, технологијата и карактеристиките што ги препознаваат купувачите, додека соработката би се однесувала исклучиво на компонентите кои не влијаат врз препознатливоста на брендовите.

Доколку седумте најголеми јапонски производители постигнат договор за ваков модел на соработка, тоа би можело да претставува една од најголемите организациски промени во историјата на јапонската автомобилска индустрија. Целта е да се намалат трошоците, да се забрза технолошкиот развој и да се создаде посилен одговор на сè поголемата доминација на кинеските производители на глобалниот автомобилски пазар.