Франција останува една од најатрактивните земји за живот, но последните години сè почесто се соочува со одлив на дел од своите најбогати граѓани. Според извештаите за глобалната миграција на богатството, земјата во 2025 година забележала нето загуба од околу 800 милионери кои решиле да се преселат во странство.

Иако оваа бројка претставува мал дел од вкупниот број богати жители на Франција, економистите предупредуваат дека заминувањето на богатите не се мери само преку бројот на луѓе, туку и преку капиталот што тие го носат со себе. Франција и понатаму има околу 2,4 милиони лица со имот поголем од еден милион евра, но трендот на преселување на дел од најимотните жители отвора прашања за долгорочните последици врз економијата.

Според анализите, секој милионер кој ја напуштил земјата во просек изнел околу пет милиони евра личен имот. Тоа значи дека вкупниот капитал кој заминал од Франција се проценува на околу четири милијарди евра.

Причините за овој тренд се различни и не можат да се сведат на еден фактор. Една од главните причини е политичката нестабилност, која во последните години создаде неизвесност кај инвеститорите и претприемачите. Франција во краток период промени повеќе премиери, се соочи со буџетски кризи и со тешкотии околу контролирањето на јавниот долг.

Дополнителна неизвесност создаваат и политичките промени, особено можноста за поинаква политичка насока по следните претседателски избори. Дел од богатите граѓани стравуваат дека новите политики би можеле да донесат поголем притисок врз нивниот имот и инвестиции.

Даночната политика е уште една важна тема во дебатата. Во Франција со години се водат расправи за тоа како најбогатите граѓани треба да придонесуваат во финансирањето на јавните услуги. Предлогот на економистот Габриел Зукман за воведување годишен данок од два проценти врз имотот поголем од 100 милиони евра предизвика силни реакции.

Поддржувачите на оваа идеја сметаат дека најбогатите треба да преземат поголем дел од товарот и дека таков данок би можел да донесе значителни приходи за државата. Според нив, концентрацијата на богатството во последните децении значително се зголемила и бара порамномерна распределба на обврските.

Критичарите, пак, предупредуваат дека ваквите мерки можат да го забрзаат одливот на капитал. Тие сметаат дека богатите поединци не се само даночни обврзници, туку често се и сопственици на компании, инвеститори и создавачи на работни места. Нивното заминување може да има пошироки последици врз економскиот раст.

Како компромисно решение, Франција наместо поширок данок на богатство воведе повисоки давачки за одреден вид луксузен имот, како јахти, приватни авиони, спортски автомобили и скапоцен накит кој се држи преку одредени инвестициски структури.

Сепак, не сите економисти се согласуваат дека даноците се главната причина за заминувањето на богатите. Дел од нив сметаат дека ризикот од масовно бегство на капиталот често се преувеличува и дека подобрата меѓународна соработка може да овозможи поефикасно оданочување без сериозно нарушување на инвестициите.

Други, пак, предупредуваат дека Франција веќе има искуство со политики насочени кон поголемо оданочување на богатите и дека дури и заминувањето на релативно мал број успешни претприемачи може да има несразмерно голем ефект врз економијата.

Каде точно заминуваат богатите Французи зависи од нивните лични и деловни интереси, но најчесто избираат земји со попредвидливи даночни системи, стабилна економска политика и поволни услови за инвестирање.

Франција и понатаму останува привлечна поради квалитетот на живот, инфраструктурата, образованието и културата, но дебатата за тоа како да се задржи капиталот без да се зголеми социјалната нееднаквост станува едно од клучните економски прашања за земјата.

Одливот на милионери можеби не претставува масовен егзодус, но покажува дека во глобалната економија богатите поединци сè почесто ги споредуваат даноците, политичката стабилност и деловната клима пред да одлучат каде ќе го вложат својот капитал.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *