Мотивиран човек создава вредност, постојано потценет човек – тивко се повлекува.

Во Македонија, темата за минималната плата секогаш предизвикува жестоки реакции. Едни велат дека е превисока и дека фирмите не можат да ја издржат, други дека е премногу ниска и дека не е доволна ни за основно преживување. Но, зад сите тие бројки и статистики, стои една едноставна вистина – луѓето не живеат од економски анализи, туку од плата.

Како млад човек кој штотуку го започнува својот професионален пат, секој разговор за минималната плата не го гледам само низ бројки, туку низ живот. Ние, младите, не бараме луксуз – бараме фер шанса да можеме со трудот да си обезбедиме достоинствен живот. Да не мора да сметаме колку денови има до наредната плата, да не се бориме со чувство на безвредност затоа што општеството го потценува нашиот труд.

Често ќе слушнеме дека продуктивноста не е доволна за да се зголемат платите. Но, како да биде, кога дел од младите работат по 10 часа дневно за 20.000 денари и немаат ниту еден денен мотив да вложат повеќе од неопходното? Кога платата не го следи трудот, мотивацијата умира. А кога мотивацијата умира, заедно со неа умира и продуктивноста.

Да бидеме искрени – продуктивноста не паѓа од небо. Таа се создава со услови, со добри односи меѓу работодавач и работник, со чувство на сигурност, со можност за напредување. Ако младите луѓе постојано размислуваат како да заминат во странство затоа што таму ќе бидат подобро платени и почитувани, тогаш не можеме да зборуваме за продуктивна економија, туку за економија во бегство.

Компаниите треба да разберат дека платата не е трошок, туку инвестиција. Кога ќе му дадеш на човек плата со која може да живее мирно, ќе добиеш лојалност, креативност и посветеност. Не можеш да бараш продуктивност од некој што се чувствува искористен. Затоа што продуктивноста не доаѓа од страв, туку од чувство на вредност.

Имаме простор за раст на платите, тоа е очигледно. Но, има уште поголем простор за раст на свеста. Да почнеме да гледаме на трудот како на вредност, а не како на бројка на хартија. Да создадеме систем во кој успехот се мери со квалитет, а не со конекции.

Младите не сакаат да одат, но ни треба причина да останеме. Потребно е да видиме дека трудот се цени, дека се вложува во нас, дека не сме само дел од статистика. Потребно е да почувствуваме дека вредиме повеќе.

Затоа, кога следен пат некој ќе каже дека нема услови за зголемување на платите, нека се запраша – дали навистина нема пари, или нема волја?

Затоа што продуктивноста не расте со бројки, туку со луѓе. А луѓето – кога ќе се почувствуваат вредни – можат многу повеќе отколку што системот им дозволува.