Две правила за сигурно штедење: Колку пари да чувате настрана и кога е време да ги распределите

Штедењето не е само прашање на навика, туку и на добра проценка. Да се има финансиска резерва е важно за секое домаќинство, особено во време кога неочекуваните трошоци, нестабилните приходи и растот на цените можат значително да го нарушат домашниот буџет. Сепак, собирањето што поголема сума на една сметка не значи автоматски и поголема финансиска сигурност.

Експертите за лични финансии најчесто советуваат дел од приходите редовно да се издвојуваат за непредвидени ситуации. Таквата резерва треба да биде лесно достапна и да служи како финансиска заштита во случај на ненадеен трошок, дефект на автомобил, поправка во домот, привремено губење на приход или друга ситуација што не може однапред да се планира.

Како практично правило, резервниот фонд најчесто треба да покрива околу две до три месечни нето-плати. Колку точно ќе биде потребно зависи од приходите, трошоците и стабилноста на работното место, но суштината е иста – човек да има доволно средства за да не мора веднаш да се задолжува доколку се појави непланиран расход.

Проблемот започнува кога штедењето ќе надмине износ кој е потребен за ваква краткорочна сигурност. Тогаш станува важно не само колку пари имате, туку и каде ги чувате.

Еден од клучните принципи за луѓето со поголема заштеда е да не ја игнорираат границата до која банкарските депозити се осигурени. Во Германија, на пример, депозитите на граѓаните се заштитени до 100.000 евра по депонент и по банка. Тоа значи дека ограничувањето не се однесува на секоја сметка посебно.

Доколку едно лице има тековна сметка, штедна сметка и орочен депозит во иста банка, средствата на сите тие сметки се собираат при пресметката на осигурениот износ. Значи, ако вкупната сума надмине 100.000 евра, делот над границата не е покриен со истото ниво на законска заштита во случај банката да пропадне.

Кај заедничките сметки правилата можат да овозможат повисока заштита, бидејќи лимитот се поврзува со секој од сопствениците. Така, кај сметка на две лица, во системот со лимит од 100.000 евра по лице, вкупната заштита може да достигне 200.000 евра.

Токму затоа луѓето кои располагаат со поголеми суми често ја распределуваат својата заштеда во повеќе банки. На пример, наместо целите 200.000 евра да се чуваат во една банка, средствата можат да се поделат така што по 100.000 евра ќе бидат депонирани во две различни банки. На тој начин секој депозит останува во рамките на наведениот осигурен лимит.

Сепак, сигурноста на штедењето не зависи само од тоа дали парите се во банка. Важен фактор е и инфлацијата. Доколку каматата што ја добивате за заштедата е пониска од растот на цените, номиналниот износ на сметката може да остане ист, но неговата реална куповна моќ постепено се намалува.

Токму затоа финансиските советници прават разлика меѓу резервниот фонд и долгорочната заштеда. Парите за непредвидени ситуации треба да бидат брзо достапни и да не бидат изложени на непотребен ризик. Средствата што не се потребни во блиска иднина, пак, може да се разгледуваат од поинаква перспектива, зависно од целите, временскиот хоризонт и подготвеноста за ризик.

Редовното издвојување на дел од приходот останува една од наједноставните навики за подобрување на финансиската стабилност. Но, со растот на заштедата, важно е да се размислува и за нејзината распределба, условите во банката, осигурителните лимити и влијанието на инфлацијата.

На крајот, целта на штедењето не е само да се види поголема бројка на банкарската сметка. Вистинската финансиска сигурност доаѓа кога имате доволно средства за неочекувани ситуации, знаете колкав дел од парите ви е веднаш достапен и внимавате поголемата заштеда да не биде непотребно концентрирана на едно место.